mijn kanker   'my box of crayons'


Vervolg Mijn verhaal

De zeilen bijzetten en koers houden

De hoofdpagina staat naar mijn idee vol en daardoor is de site traag en gooide me er constant uit. Dit tikt wat sneller en ik hoef niet telkens opnieuw te beginnen, want dat begon me eerlijk gezegd te vervelen.

 

Ondertussen vaar ik verder en bezoek en verken de eilanden die ik tegenkom.

 

(Vrijdag 23 februari 2018)

Vandaag zit ik op een eiland waar ik niet wil zijn. Hangt me te veel negatieve energie en laaghangende bewolking. Ik voel me toch een partijtje naar. Pfffff, word moe van mezelf. 

(duizelig, misselijk, draaierig, buikpijn enz.). Ben mezelf gaan uitlaten.

 

Na het weekend word ik gebeld door een personal trainer. Ik ben in de sportschool geweest, want ik wil kijken wat ik kan onder begeleiding. Starten met binnen sporten en bij goed weer in het bos, anders laat maar en zoek ik verder. 

Woensdag ga ik bloed laten prikken op HB, schildklier en B12 e.d. Ook krijg ik dan een ECG. De huisarts had dit al gezegd n.a.v. bepaalde klachten en ik hap nu pas.

 


Vervolg tijdlijn

Sep 2019: Jaarlijkse MRI in avL

28 maart 2019: bedrijfsarts

26 maart 2019: Wiz coaching 2e spoor

12 maart 2019: Wiz coaching 2e spoor

1 maart 2019: Laatste bijeenkomst bewust-na-kanker 

31 jan 2019: bedrijfsarts

22 jan 2019: Wiz 2e spoor coach (intake)

(10 dec: arbeidsdeskundige)

2 dec: Healing door Jelly Nienke 

Periodiek gesprek met leidinggevende PvA.

1 dec: In-balans-na-kanker/ bewust-na-kanker 

(22 nov: bedrijfsarts, leidinggevende, personeelszaken>1e jaarsevaluatie)

26 okt: In-balans-na-kanker 

11 sep: Chirurgie Mamma Avl

12 sep: Psycholoog (1 keer per maand)

14 sep: In-balans-na-kanker bij Jelly Nienke van www.mooiimens.nl

3 sep: Radiologie, Mammografie AvL (wil geen koplampenpers meer, dus wordt vervolgd)

26 juni: Internist AvL 

14 juni: Chirurgie Mamma Avl en herstelgesprek.

(14 mei: bedrijfsarts)

4 mei: Maastro herstelgesprek

24 april: Controle afspraak internist AvL. >deze heb ik verplaatst naar 12 april.

19 april: MRI van de hersenen in AvL

(16 april: re-integratie gesprek)

12 april: Neuroloog AvL en internist 

(10 april: evaluatie training & voeding)

(27 maart: evaluatie training & voeding)

(20 maart: re-integratie gesprek)

(15 maart: bedrijfsarts)

22 februari: herstelgesprek AvL

(6 februari: bedrijfsarts)


Maandag 25 maart 2019

Mijn telefoon heeft er echt geen zin meer in en dus slinger ik de laptop maar weer even aan om een update te geven. Nog steeds zonder leuke plaatjes erbij, maar dat kan de pret niet drukken.

Vorig jaar rond deze tijd kreeg ik van een lieve schat foto's vanuit het park achter mijn werkplek. De prachtige bloesem waar ik elk jaar naar uit kijk. Voor degene die onder een steen geleefd heeft; ik was toen nog niet echt aan het werk. 

Dit jaar liep ik zelf een rondje door het park en kon live genieten van het prachtige schouwspel. Natuurlijk heb ik nu zelf wat mooie plaatjes geschoten. Hoe bijzonder is het als ik haar de dag erna een foto stuurt en zij is op dat moment waar ik ook stond. Daar word ik blij van. Het zijn die kleine dingen en oh zo grote dingen die het nog steeds voor me doen.

 

Bij de huisarts een prettig gesprek gehad en een onderzoek (of dat prettig was....). Alle doemscenario's kunnen weer de kast in, want ik heb een prikkelbare darm. Hiervoor mag ik een vezeldrankje nemen en over een maand terug. Verder krijg ik eind deze week de uitslag van ,zoals hij zei, een groot bloedonderzoek. Ik liep donderdag zowat leeg.  Met een opgelucht gevoel weer naar buiten. 

Zo apart om te ervaren dat ik angst ervaar als er weer iets oppopt in mijn lijf. Ik hoor van meerdere leefgenootjes en die angst moet toch echt slijten. 

 

Verder zal ik toch nog e.e.a. in mijn  levensstijl dienen aan te passen. Ben al heel ver in mijn proces en mag me nog ontwikkelen en de daarbij horende keuzes durven maken.

 


Dinsdag 19 maart 2019

Ik ruik de lente en wat heb ik er zin in om meer buiten te zijn zonder jas. Gewoon omdat het kan. De dagen beginnen nu echt te lengen en ik besef me dat ik deze winter echt last had van het donker. 

Morgen naar de huisarts voor een aantal klachten die ik al een paar weken ervaar. Doordat ik me de afgelopen 5 weken naar tevredenheid voelde en energie had heb ik e.e.a. genegeerd. Daar komt die struisvogel weer.

De extreme moeheid (enorme energiedips, grijzige huidskleur o.a.) na het eten was afgelopen dagen helemaal niet te negeren. Dat ik daardoor een enorme angst voel komt doordat dit hetzelfde voelt als de ruime periode voor mijn diagnose. Daarnaast al geruime tijd een knobbel op een plek waar de zon niet schijnt. Mijn roetfilter lijkt ook niet naar behoren te werken. Ik kan me leukere dingen voorstellen dan de APK keuring die me te wachten staat. Maak er maar een grapje van omdat ik de details niet wil delen.

 

Ik merk aan mezelf dat de rek er nu wel uit is. De afgelopen periode (15 maanden al) stond eigenlijk alles wat ik deed in het teken van kanker. Eigen keuzes voor mijn eigen groei, ontwikkeling en gezondheid. Daarnaast verplichte stappen die ik dien te zetten. Dat bij elkaar in combinatie met de waan van alledag lijkt wel een fulltime job. Ben blij dat ik er goed uitzie en tegelijkertijd merk ik dat dit ook nadelen heeft. Voel me niet altijd begrepen en krijg me wel eens opmerkingen en vergelijkingen naar mijn hoofd geslingerd waar ik van explodeer. Dan komt boosheid, frustratie en ongeloof vanuit mijn tenen naar boven. Zo zonde van mijn welbevinden, energie en levenslust. De Ik-hoor-je-wel-maar-luister-niet aanpak moet ik maar weer eens afstoffen. 

Ik wil en ga verder. Vol trots op mezelf en focus op wat al allemaal goed gaat.

Zoals ik al eens eerder schreef kan ik een ander niet veranderen. Wel hoe ik met situaties omga. Ik ontwikkel graag en heb me dus aangemeld voor een bijeenkomst (attitudinal healing) waarin ik leer hoe ik met bepaalde situaties omga of hoe ik erin kan staan. Mooi dat ik deze tip op het juiste moment van de 2e spoor coach kreeg.

 

Zo maar weer eens een dansje wagen, want daar word ik vrolijk van. Ben nog steeds een kitchen dancer.... Hoorde laatst een nummer in de sportschool en hulde voor Shazam, want nu heb ik er weer een heerlijk dansnummer bij. 

 

 

 

Bijna volle maan en dat dit nummer..... DANCE DANCE DANCE....


Donderdag 14 maart 2019

Voor mij is het weekend vanmiddag gestart en wat ben ik blij dat ik morgen naast sporten, mijn zelfstudie en lanterfanten niets anders in mijn agenda heb staan. Afgelopen week voelt voor mij alsof ik 4 dagen gewerkt heb. Waar zit dat dan in? 24 uur werken en op mijn vrije dag naar osteopaat en 2e spoor coach. In de middag online vragen beantwoord m.b.t. 2e spoor (zie re-integratie). Lijkt niet veel op één dag en toch voelt het voor mij zo. Weer met werk of met mijn ziekte bezig, dat voelt voor mij niet als echt vrij hebben. 

Deze week heb ik, ondanks dat ik heerlijk heb kunnen doorwerken, als pittig ervaren en ik dien nog te observeren waar dat precies in zat zodat ik het volgende week anders kan doen. Rustmomenten had ik bewust ingepland.

Ik ben echt moe en tegelijkertijd merk ik dat ik wel redelijk snel herstel. Dat gaat rapper als ik alleen thuis ben, want dan is er geen afleiding. Afgelopen weekend verjaardag over 2 dagen (momenten) verdeeld en toch was ik erna tutti kaputti. Ik probeer dan toch gastvrouw te spelen, de gesprekken te volgen en toch wordt er door elkaar gekakeld en haak ik af. Ik merk wel dat het al beter gaat dan een poos geleden.

 

De uitzending Topdokters vorige week woensdag met mijn chirurg heeft de dag erna toch voor een reactie bij mezelf gezorgd. Op het moment dat ik keek vond ik het prachtig en was trots. De dag erna ging er van het één op het andere moment een heleboel door me heen. Wat kan een mens toch veel gedachten hebben die opeens oppoppen. Probeer die maar eens te temmen. Door de gedachten kwamen vragen en onzekerheden bij me op. Inmiddels zelf antwoord op mijn vragen gegeven en de onzekerheden ontkracht. Geen idee hoe, maar het is wel gelukt. Daarom deel ik ze niet, want dan rakel ik het weer op. Soms komt mijn vergeetachtigheid dus enorm goed van pas.

 

Ik duik vandaag dus weer vroeg mijn bed in.


Donderdag 7 maart 2019

Wie had dat gedacht? 2 dagen achter elkaar actief op mijn site.

Er vielen me vannacht nog enkele zaken in die ik digitaal wil bewaren, dus daar gaat ie dan. Geen moppermodus vandaag, hihihi.

Ik schreef gisteren al dat het al een aantal weken naar tevredenheid met me gaat. Zo heerlijk om meer energie te hebben en te behouden.

2 weken geleden bij de osteopaat geweest vanwege o.a. verklevingen. Na die 1e behandeling voelde ik al een enorm verschil en kon 'snachts op mijn linkerzij slapen zonder pijn. Wat een genot, want tot dan toe werd ik wakker van de steken in mijn borst. Ik kijk uit naar de volgende behandeling. Prachtig om te ervaren hoe zo'n behandeling nawerkt in je lichaam en het zichzelf lijkt te herstellen.

Ik slaap veel beter of is het: ik slaap. Als ik wakker word lukt het me om verder te slapen en dat is vergeleken met de periodes waarin ik liep rond te spoken, een enorm verschil. Zat ik eerst al rond 5.00u. boven mijn koffie te candy crushen. Nu bijna 2 uur later. 

 

Na de IG blinddate met leefgenootjes heeft een lieve schat ons verhaal gedeeld om mee te dingen naar een warme prijs. Heerlijk warme sokken van Soxs en wat denk je. Die hebben we gewonnen. 

 

Vandaag een koffiedate gehad met 2 lieve schatten die ik al te lang niet meer gezien of gesproken had.


Woensdag 6 maart 2019

De aanhouder wint. Ik kon sinds mijn vorige bericht niet meer in de edit mode van de site en nu dus wel. Fijn.

In de tussentijd is wel een heleboel in positieve zin te melden. Hoop dat het me lukt om een soort van samenvatting te maken. Ik ben immers meer van samenvatten in de vorm van een compleet boek.

Afgelopen weekend mijn laatste bijeenkomst van het bewust-na-kanker programma bijgewoond. Wat een bijzondere reis. Dan bedoel ik niet de treinreis van bijna 5 uur.

Ik kan vol trots terugkijken op een periode waarin ik stappen heb gezet en mezelf steeds beter leer kennen. Mooi dat ik al beter voor mezelf kan kiezen. Bepaalde dingen die ik hoor, zie of ervaar raken me minder (zie re-integratie). Het lijkt alsof ik meer interne rust ervaar en mijn energie kan behouden. Dat laatste vond ik altijd al (dus ook voor de kanker) lastig en ik was na verjaardagen, gesprekken, autorijden, sporten e.d. moe. Zo moe dat ik echt even moest liggen. Behalve als ik naar een trancefeest ging. Dat werkt voor mij als een meditatie o.i.d. Gewoon opgaan in de muziek en de menigte en niet sociaal te hoeven zijn.

Het volgen van mijn zelfstudie en de gesprekken erover zal zeker ook in positieve zin voor mij werken. 

Tijdens mijn verblijf in Leeuwarden genoeg energie over en zeer prettige gesprekken gehad. Het was in meerdere opzichten een onvergetelijk weekend en tegelijkertijd een afsluiting van een gedeelte van mijn reis na kanker. 

Het was wel een beetje vreemd om afgelopen zondag thuis te komen in de confettiregen, lege blikjes en andere carnavalszooi die achter gebleven was in onze straat. Een feestje voor de deur zonder mij?! Het was echter een bewuste keuze van me om een dag langer te blijven om de optocht in de straat te vermijden. 

Samen met snoet vakantie en we hebben samen gesprongen in Space Jump. Dat ik het aandurfde. Nou, ik heb het droog gehouden (soort van). Hij genoot enorm, want normaal zit ik boven met een latte of een wijntje en nu was ik actief. Heerlijk om dit soort dingen weer te doen. Ik merk dat ik mijn grenzen probeer te verleggen en als iets lukt, dan smaakt het naar meer.

Ook tijdens het trainen ervaar ik dat ik meer kan en me fitter voel. Ik zie en ervaar een stijgende lijn. Die stijgende lijn zie ik ook terug op mijn werk. Ben best tevreden (ik ben nogal perfectionistisch) en merk wekelijks vooruitgang. Begin februari ben ik 25% hersteld gemeld en dat bericht voelde zo goed. Ik kan het gevoel niet beschrijven.

Na de vakantie zit ik op 24 uur en moet dus weer wat ruilen in mijn werkdagen om het aantal uur te kunnen maken. Ik heb wat ideeën over het verdere proces en daar heb ik binnenkort een afspraak over. 

Gisteren hoorde ik via mijn IG #fakjoukanker groepje dat Tamoxifen Mylan niet meer te krijgen is tot eind april en dat gebruikers dus het goedje van een andere fabrikant moeten nemen, zoals Sandoz. Nou, ik dacht het niet. Die Sandoz is trouwens een grote in farmacieland.

Meteen gebeld met huisarts, want eind april zou ik met mijn voorraad niet halen. Omdat ik nog 5 weken vooruit kan kon ik eigenlijk geen herhaalrecept aanvragen. Toch gedaan ;-) Fijn als mensen buiten protocollen denken. Kom ik vandaag bij de apotheek en wordt me verteld dat Tamoxifen Mylan inderdaad tot eind april niet leverbaar is. De lieve schat van de apotheek heeft het bij een andere apotheek voor me besteld. Daar word ik toch zo blij van. 

Voor mensen die het medicijn niet slikken wellicht niet voor te stellen dat als je van fabrikant wisselt de hulpstoffen verschillen. Dit zorgt voor bijwerkingen. Die bijwerkingen zijn niet mis en dat heb ik een lange tijd mogen ervaren. 

Nu ik dit zo typ besef ik pas echt dat ik al een aantal weken weinig last van bijwerkingen ervaar en dat is een enorm geschenk, want op dieptepunten kon ik o.a. mijn  hoofd wel tegen een muur slaan en onder een steen (hunebed) kruipen. 

Vanavond komt mijn chirurg, Emiel Rutgers, op tv bij Topdokters. Ik ga kijken ondanks dat ik geen mainstreem tv meer kijk sinds lange tijd. Ik verheug me nu al om dat koppie te zien. Zo'n fijne herinneringen aan zijn begeleiding, de gesprekken, zijn eigenheid, mijn hand vastpakken voordat ik in slaap viel. Ja, ik wilde een soort van zeker weten dat hij me ging opereren. Hij kan hem natuurlijk nog altijd gepeerd zijn nadat ik lag te pitten, maar voor mijn gevoel was hij degene die me opereerde.

Weet je...... Ik ben dankbaar. Waar ben jij dankbaar voor?

 

 


Zondag 10 februari 2019

Sinds vrijdag zit ik in een positieve flow. Wat een verschil met een week eerder. Erg vermoeiend om de veranderingen te ervaren. Mijn boosheid en teleurgesteldheid in het systeem heb ik kunnen parkeren. Werd er ziek van, dus toedeloe. Zonde van mijn energie en welbevinden. Nu dus weer meer 'Ik hoor wel maar ik luister niet'.

 

Vrijdag met snoet naar het Clusterke in Schinnen geweest. Zo fijn om door deze snoepwinkel van mineralen en edelstenen te schuifelen. Met 2 prettige exemplaren (om te dragen) tevreden huiswaarts gegaan. Doen wat voor mij werkt.

 

Mijn hormonale stemmingswisselingen zijn ook van invloed op het trainen. Ik ervaar dan minder kracht en doorzettingsvermogen. Moet mezelf dan echt aanzwengelen. Ook helpt het om onder begeleiding van mijn personal trainer de aangepaste oefeningen te doen. Mooi hoe hij constant kan afstemmen op de grillen van mijn lijf. 

 

Gisteren een Instagram blind date met leefgenootjes gehad. Tot nu toe had ik daar niet zo'n behoefte aan. Mijn nieuwsgierigheid had toch het laatste woord. Wat was het een heerlijke middag met humor, serieuze gesprekken, (h)erkenning en authentieke aandacht. Ik heb buikspieren van het lachen. 

Ik zit nog na te genieten van een bijzonder mooie middag. Natuurlijk hebben we geproost op het leven.

 

Sociale contacten staan al een poos op een extreem laag pitje. Voor mij is dat prima. Het is niet anders. Daardoor enorm genoten van de lunchafspraak met m'n vriendin afgelopen vrijdag en van gisteren. Energiegevers.

Maandag 4 februari 2019

Wereldkankerdag, tja daar kan ik dan ook niet omheen mits ik onder een steen zou zitten. Aandacht voor de impact daar kan ik achterstaan. Aandacht zou mijns inziens ook mogen uitgaan naar de absurde poortwachterswet waarbinnen je gewoon een nummer bent en het belangrijk is dat er vinkjes komen. Binnen 2 jaar niet volledig hersteld, dan mag je afscheid nemen. Het 2e jaar ziekte bereid je daar op voor met o.a. een coach die je werkgever je moet aanbieden. Hoe je al zover bent gekomen en hoe je daar geraakte boeit niet. Paarse krokodillen papierwinkel die er bij komt. Onderzoekje waard wat dat met de kankerpatiënten doet. Ik hoor of lees daar nooit iets over. Geloof me als ik zeg dat het als een enorme trap in de rug voelt. Je krijgt er nog een taak bij. Onbegrijpelijk. Bedrijfsartsen en werkgevers moeten meewerken. Gelukkig kijken ze bij ons naar de mens achter de procedure en heb ik prettige gesprekken over mijn gevoel m.b.t. het hele circus. 

 

Zelf had ik de impact ook anders ingeschat en dacht dat ik na 4 à 5 maanden wel weer alles zou kunnen wat ik wilde. Ik hoor het me nog zeggen met een mooie glimlach op mijn snoet. Wat fijn dat ik toen niet wist wat ik nu weet.

 

Vertrouwen in mezelf. Dat heb ik.

Ik probeer er het beste van te maken en er voor mij datgene uit te halen voor mijn groei.


Zondag 27 januari 2019

Ben ik weer. Ik heb het van me af typen gemist. Er gebeurt zoveel in dat koppie van me.

Ik heb een subpagina over re-ïntegreren gemaakt waar ik graag deel wat dat hele circus eromheen met me doet.

 

1 maart heb ik mijn laatste bewust-na-kanker bijeenkomst. Dat voelt als een mijlpaal. Tegelijkertijd dwingt onze wetgeving me om met een coach aan de slag te gaan. Daarover meer op de nieuwe subpagina.

 

Met sporten heb ik weer een stap terug moeten doen en daar werd ik boos en verdrietig van. Een nieuw trainingsschema om mijn bovenlijf te verstevingen en mijn litteken onder de oksel te 'rekken'. Dagelijks zelf masseren om van de verklevingen af te komen. 

Ik ben zo goed op weg en toch dien ik echt op mijn energie te letten. 


Woensdag 12 december 2018

Flashback

Wat is er in één jaar veel gebeurd en kijk eens waar ik sta en hoe. Voor mij is het vandaag Nieuwjaar....

Ik heb het afgelopen jaar heel bewust alle stappen gemaakt en dat doe ik nog. Sinds gisteren zit ik een jaar in verzuim. Dit betekent 70% van mijn loon. Over de gewerkte uren 100%, dus goed bijhouden. 2e spoor gaat al parallel lopen en nog voor de kerst of meteen erna een gesprek met een coach. Die coach gaat op enig moment helpen aan vacatures. Hmmmmmm, denk denk.... (soms beter om mijn gedachten voor mezelf te houden😋).

 

Het gesprek maandag was bijzonder prettig en niet apart, maar samen. 

 

14.30u.

Ik heb me in bed moeten gooien op m'n nieuwjaarsdag. Het laatste kwartier op mijn werk voelde ik me niet goed. Wat duurt de reis met snoet dan lang. Hij had genoeg te vertellen en ik heb geen idee wat. Ik kijk inmiddels scheel van de hoofdpijn die ik lang niet meer had. 

 

18.00u.

Ben er weer een poosje. Sta aan de kook te appen, mailen en site bij te werken, koekeloeren op instagram en kerstboompjes verder versieren in Slow Motion. Hoe confronterend is het als ik op Instagram lees dat vandaag een lotgenoot overleden is en 1 ander verhaal wat me raakt. De angst voor uitzaaiing is er (betekent levensrekkende behandeling waar ik mijn eigen keuze al in gemaakt heb) en gaat slijten. 

 

Misschien doe ik nog wel eens een update, maar voor nu mijn laatste. De site blijft gewoon in de lucht.

 

 

 

 

 


Zondag 9 december 2018

Wat voelt het eigenlijk vreemd om de site los te gaan laten zo midden in mijn proces. Nog een hele kronkelweg te gaan. Tegelijkertijd voel ik dat ik verder kan zonder het van me af te schrijven. Ik wil gewoon leven. 

 

Wat ben ik trots op mezelf. Ik heb mezelf het afgelopen jaar opnieuw leren kennen (kreeg de spiegel voorgehouden door een lieve schat) en van mezelf leren houden. Prachtig proces. Groei doet zeer en het was/is het waard. De lichamelijke veranderingen kan ik nu omarmen. Ik ervaar meer innerlijke rust en kracht. Ben dankbaar dat de mensen die ik gekozen heb een stuk met me meeliepen/meelopen. Verder weg en dichtbij. Het bewust-zijn-na-kanker programma zit er bijna op en het is goed zo.

Sporten blijf ik doen, dat heeft er ook voor gezorgd dat ik me steviger voel. 2 wekelijks laten masseren ga ik ook continueren.

 

Afgelopen vrijdag heb ik me eindelijk ingeschreven voor thuisstudie energetisch therapeut. Puur voor mezelf en mijn ontwikkeling. Zo'n zin in. Mooi om dit samen te mogen doen.

 

Morgen heb ik het gesprek met een arbeidsdeskundige, iemand van personeelszaken en onze sinds vorige week waarnemend leidinggevende. Komt goed. 

 

Vandaag weer een rustdag vanwege een verjaardag gisteren waar het me goed gelukt is om bij mezelf te blijven. Ondanks dat toch vroeg het bed opgezocht.

 


Zondag 2 december 2018

Een nachtje langer in leeuwarden heeft me goed gedaan. Door dit nachtje extra heb ik zaterdag de individuele sessie incl. healing kunnen volgen. Bijzonder mooie ervaring die ik niet in woorden kan en wil uitdrukken. Ik wist natuurlijk al lang dat ik zeer sensitief ben en laat dat tijdens de healing benadrukt worden. (Wat een rare zin) Prachtig.

Wat ik aan de buitenwereld laat zien is anders dan waar ik werkelijk behoefte aan heb. Dat kwam weer duidelijk in beeld. Als ik met woorden aangeef dat het niet goed gaat dan is dat aan mijn lichaamstaal en uitstraling niet te zien. 

 

De borstkanker heeft me uitgenodigd om me te ontwikkelen tot wie ik werkelijk ben met de leefstijl die daar bij past. Dat betekent keuzes maken. Laat ik dat nu net verschrikkelijk lastig vinden. Over keuzes maken heb ik de mooiste gesprekken gehad en daar blijft het dan bij. Interessant hè. Dat ga ik dus nog leren en mijn kop stoten.

 

12 december stop ik met digitaal kletsen hier. Precies een jaar na mijn operatie. Mooi moment om ermee te stoppen bedacht ik me net. 


Zaterdag 24 november 2018

En weer een fijne week 'in the pocket' ondanks dat de week te vol gepland was privé en op het werk. Het is me gelukt om toch op de rem te trappen en terug te schakelen. Soms net te laat en op het werk het park in 'gevlucht'. Mijn incasseringsvermogen is fragiel. Problemen van anderen krijg ik niet gehandeld

 

Zonder lichamelijke klachten/bijwerkingen kan ik toch al wat meer aan en dat geeft weer vertrouwen. Keuzes maken, grenzen aangeven, grenzen bewaken en in het moment blijven zal ik blijven doen. Me goed voelen op alle vlakken is me te dierbaar. Herstellen en het hele circus verwerken is hard werken en ben daar constant mee bezig. Niets gaat gewoon vanzelf en dat is vermoeiend. Niet te begrijpen als je dit niet ervaren hebt. Nog zoveel onbegrip door onwetendheid. Gelukkig kan ik er goed mee omgaan en ben vaker bewust 'oostindisch doof' en denk dan:"Ik hoor je wel, maar luister niet". Dit werkt bij mensen die vragen hoe het met me gaat om over zichzelf te praten en 'luisteren' om antwoord te geven. Hiermee bedoel ik dus niet de lieve schatten waarmee gesproken wordt op basis van wederkerigheid.

 

Vanaf januari worden mijn werkuren 2 wekelijks met 2 uur uitgebreid. Ik zit nu al op de helft. Met de door de bedrijfsarts voorgestelde opbouw zou ik in april op 32 uur zitten. Wow. Door de afgelopen 2 weken heb ik er vertrouwen in en tegelijkertijd zal ik gaan ervaren of mijn werkuren nog wel haalbaar zijn. Ga ik dan een dag inleveren of of of. Niet op de zaken vooruitlopen, dus in het moment voelen en eerlijk blijven naar mezelf. In handen van het UWV ga ik niet komen. De regie over mezelf blijft bij mij. Kom er samen met mijn werkgever wel uit. Ik laat me t.z.t. graag goed informeren.

Voor nu ben ik blij met de stappen die ik zet. 

 

Ik ben tevreden en heb gemerkt dat ik geen angst heb op het moment dat er vrijwel geen bijwerkingen zijn. Ook het telefoontje met het AvL heeft me goed gedaan. 

 

En nu bijtanken.

 

 


Zaterdag 17 november 2018

Wat maakt dat ik me al bijna een week waanzinnig goed voel ondanks een paar pittige ervaringen? Het onvoorspelbare maakt me onzeker. Niet weten of de dag goed blijft en voorzichtig worden. Een paar leegzuigende patronen had ik al ontdekt en tegelijkertijd heb ik niet op alles invloed. 

 

Gisteren kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek met een arbeidsdeskundige en wat dat met me deed is een inkoppertje. De bijlage was lekker standaard en nadruk op procedure. We hebben een nieuwe leidinggevende en daar is eerst een gesprek mee, vervolgens sluit ik aan en daarna met mij alleen. KOEKOEK. Die volgorde heb ik vragen over en wil erbij zijn als over mij gesproken wordt. Vind ik wel zo zuiver. 

Wat is er nog een hoop te leren in hoe we met elkaar omgaan. Daarover snel meer en voor nu bij mezelf blijven.

 

Mijn eigen Plan van aanpak is bijna klaar en dat is niet alleen op werk gericht. Het gaat immers over mijn totale ontwikkeling op alle vlakken. Misschien deel ik het hier nog.

 

Gisteren heb ik een holistische massage gehad door een lieverd die in de oncologie werkt. Wat een mooie ervaring.

Door haar ervaring met kankerpatiënten heerlijk ongeremd kunnen praten over de impact, bijwerkingen, onbegrip/begrip, angst, persoonlijke groei e.d. Ook over de onwetendheid van de mens en dat vanuit die onwetendheid ècht zo'n domme, kwetsende en debiele opmerkingen en vergelijkingen gemaakt worden. Niet helpend en kost energie.

 

Maandag bel ik het AvL want ik heb nog geen botscan gehad. Door Tamoxifen broze botten is een veelvoorkomende bijwerking. Aangezien ik 4 weken geleden 'opeens' een ontstoken spier, kalkafzetting en scheurtjes in spieren van mijn rechterschouder heb wil ik dit met ze bespreken. Het gegeven dat mijn Mister Tumor tegen een bot aan zat, in de snijrand uitzaaiing zat en dat aan de rand van het bot niet gesneden kon worden heeft me niet losgelaten.

Ik wil dus e.e.a. bevestigd of liever uitgesloten hebben. 


Zondag 11 november 2018

11 11...... wat een prachtige datum. Nee, ook al woon ik in Limburg, niet vanwege Karneval. Tegelijkertijd denk ik aan de lieverds die vandaag de opening van het seizoen in Mestreech gaan bijwonen. 

 

Vandaag voel ik me compleet anders in positieve zin dus. Zit ik me daar toch van te genieten. Wat een enorm verschil met gistermiddag. Was mezelf even helemaal kwijt en daarbij koorts en allerlei rare lichamelijke klachten. Kreeg het even ècht niet meer geregeld. Ook voor het eerst in mijn leven ervaar ik last van de vallende bladeren. Das zo raar, want wat genoot ik altijd om met de kleuters er op uit te gaan. Bladeren opgooien, in de wind hangen, wolken determineren en genieten van hun pure verwondering. Hmmmm..... nu ik dat zo tik voel ik het weer.

 

Binnenkort meer over mijn voornemens, plannen e.d.

 

Nu in het moment genieten van het heerlijke gevoel. Die heb ik in de pocket.

 


Zaterdag 10 november 2018

Acceptatie, wat een mooi woord voor hetgeen ik enorm moeilijk vind. De bijwerkingen en het ziek voelen wil ik niet accepteren. Ik mis de onuitputtelijke energie die ik had. Zo moeilijk uit te leggen omdat aan mijn verpakking niet te zien is hoe ik me voel. Daarom deel ik niet alles. Begrijp het zelf nog niet eens.

 

Afgelopen week mezelf telefonisch kunnen uiten en dat lucht op. Ik wil zoveel delen en weet niet waar ik kan beginnen. Gisteren verwoordde een lieve schat nog precies hoe sterk, zonder angst en optimistisch ik aan deze reis begon. Ook fijn om te horen dat hetgeen ik beschrijf herkenbaar is. Zoveel onwetendheid en onbegrip over antihormoon en wat het kan doen. Hierdoor voelen gebruikers zich alleen en onbegrepen, want de kanker is toch weg. 

 

Ik voel me een spookrijder op de route du soleil (😍😏)  in een elektrische auto die nodig naar een oplaadpunt moet. 

 

Een winterslaap zou me goed doen. Dat gaat niet hè. Slapen is niet mijn sterkste kant. Wat wel voor me werkt.......

°DANCE 

°mediteren 

°sporten

°fysio (1e behandeling was 👍)

°de natuur in

°gelijkgestemden 

°holistische benadering/visie

°rust nemen

°keuzes maken (oei)

°bewust_zijn_na_kanker programma

°bij mezelf blijven (ondanks dat in m'n nek gehijgd wordt)

°..............


Zondag 4 november 2018

Had ik toch gedacht dat oktober me zou raken vanwege de ontdekking van de knobbel. Toen kon ik nog niet voelen wat 3 november met me zou doen. De dag dat ik met een flinke dosis kracht het afschuwelijk lelijke Zuijderland ziekenhuis binnen denderde. Wat fijn dat ik toen niet wist wat ik nu ervaar en waar ik nu sta. Mooi dat die tumor weg is, maar door de verdere behandelingen, medicijnen, psychische en lichamelijke veranderingen gaat niets meer vanzelf. Ik ben ongeduldig en wil gewoon leven. Hoe heerlijk zou het zijn als ik geen concentratieproblemen, duizeligheid, hoofdpijn, rugpijn, buikpijn, kokhalzen, menstruatiepijn, krachtverlies, hartkloppingen, insomnia enz...... zou hebben. Hoe lukt het me om positief te blijven. Geen idee. 

 

Vanmorgen zat ik weer om 4.30u. wakker te wezen. Tot nu toe vond ik dat prima. Op dit moment baal ik ervan. "Gewoon blijven liggen" wordt gezegd. Goh, hoe kom je er op. De tip van het jaar😏.

Als ik wakker word voel ik de stekende pijn in mijn schouder weer. De diclofenac en pijnstillers heb ik afgebouwd, de pijn werd er niet minder van en ik leek wel onder invloed.

 

Nu ben ik toch weer serieus aan het overwegen om met de Tamoxifenzooi te stoppen. Kwaliteit van leven.

 

Ik zal mijn helpende gedachten weer aanvullen en het wordt tijd voor een feestje. Als ik terugdenk aan de festivals waar ik was, dan krijg ik een enorme glimlach op mijn snoet. Tegelijkertijd twijfel ik of het me gaat lukken, want mijn accu is leeg. Er komt minder in dan eruit gaat. Zou ergens een lekkage zitten? I know🙄.

 

Heb ik nu behoefte aan een dikke knuffel of een slag met een hamer🤔. Die hamer zou ik liever gebruiken om ...........  Nou ja, dat hou ik voor mezelf.

 

Zo, genoeg gekankerd. Lucht wel op.

 

 

 

 


Maandag 29 oktober 2018

Ja, daar ben ik weer.  Vandaag even toegegeven aan mijn futloosheid en dus na het sporten

(weer vnl. mijn mondspieren) mezelf in bed gegooid. Die hormoondipweek zorgt er voor dat ik rust neem. 

In mijn schouder heb ik naast kalkafzetting ook een scheurtje in de spier, ja..... lekker dan. Kan gehecht worden; dacht het niet hè. 

 

Gisteravond heb ik een hotel geboekt in het centrum van Leeuwarden. Een nachtje extra om de bijeenkomst te verwerken. Het mag wat kosten.


Zondag 28 oktober 2018

Joepie.......... wintertijd🙄. Mijn klokje is al van de leg en mijn dagen worden langer. Vandaag gingen alweer rond 3.00u. mijn luiken open. Ik verslaap m'n leven dus niet. 

Afgelopen donderdag in leeuwarden kon ik de slaap niet vatten. Te moe om te slapen en hitte aanvallen. Het leek alsof ik opgesloten zat in een op hol geslagen sauna. In een sauna hou ik 5 minuten vol en dan moet ik er echt uit. (Wat een raar woord eigenlijk bedenk ik me nu)

 

De reis naar Leeuwarden en terug was pittig. Helemaal uitgeput zo'n reis maken was een enorme uitdaging. En toch mooie momenten beleefd. Fijne gesprekken gehad op het perron, in een brasserie, op een terras. Wat fijn dat mensen gewoon vragen wat ik zo ver van huis doe. De gesprekken en connectie door mijn antwoord ervaar ik als zeer prettig. 

 

In de B&B was ik deze keer niet de enige gast en ik had even geen zin in andere mensen bij het ontbijt. Viel me dat toch even mee. Zo'n prettig gezelschap had ik niet verwacht. Ook hier weer energie kunnen tanken.

 

Vrijdag weer op de fiets naar de markt en daarna met privétaxi naar Jelly Nienke. Wat was ik zenuwachtig en emotioneel. Stond letterlijk te trillen en tijdens de bijeenkomst kwam er een hoop opgekropte emotie uit. Eindelijk, wat een opluchting. Tijdens de gezamenlijke geleide meditatie werd ik rustig van binnen. Wat een energie. Dankbaar dat ik dit voor mezelf doe en wat fijn dat ik hier zo ver voor reis. Dichter bij huis zou ik te snel weer in de waan van de dag zitten. 

 

Gisteren en vandaag doe ik geen fluit. Dat heb ik na de afgelopen dagen ècht nodig. Hoef even niemand te zien of te horen. Gewoon geen zin in. Wel even wandelen o.i.d. met z'n 3tjes. Of dat in stilte kan😏.

Of te voet in Amsterdam 😉.


Dinsdag 23 oktober 2018

Ik was al een paar weken tussen 5 en 6 opgestaan en dat was prima ondanks dat ik tussendoor 'snachts regelmatig wakker werd. Nu moet mijn biologische klok niet gaan overdrijven, want ik was vannacht al voor half 4 mijn bed uit. Te veel indrukken opgedaan en mijn grenzen niet goed bewaakt. De stekende pijn in mijn schouder is niet helpend.

Wanneer is het nu eens klaar? 

Vrijdag mag ik weer......


Zondag 21 oktober 2018

Wat hebben we toch een prachtige zomer en indian summer gehad. Afgelopen week nog een toetje tijdens ons uitje naar de Efteling. 

Als je in dat park loopt staat de tijd even stil. Innerlijk genieten. Uiterlijk ook in de 8banen. Gingen die trouwens altijd al zo megahard? Mijn lieveling (de phyton) voelde echt wel anders. Denk dat het hele park mijn gillen gehoord heeft. Hartstikke draaierig zwalkte ik naar een bankje en zat me daar met grote ogen af te vragen waar ik zo duizelig van was🤪 (Dat is toch minder fijn aan het ouder worden). Joris en de draak gaat niet over de kop en die had ik vorig jaar al geskipt, dus daar moest ik in. Dat ik mijn stem nog heb is een wonder. Wat een heerlijke thrillride.

Aan het eind van de middag was mijn accu leeg.

 

Sinds donderdag heb ik een peesontsteking in mijn rechter schouder en die doet z'n naam eer aan. De pijnstillers en diclofenac lijken niet veel te doen, behalve dat ik enorme buikkrampen heb en kampioen tukkie doen ben. Woensdag foto en echo om iets anders uit te sluiten. 

En toch had ik het dagje Efteling niet willen missen. Het was het waard hoewel ik stevig baal van de bewegingsbeperking en snijdende pijn. Positief is dat ik elke dag vooruitgang opmerk. 

 


Woensdag 10 oktober 2018

Borstkankermaand. Ja, joepie (NOT). Wat mij betreft te veel aandacht op een voor mij niet passende manier. Helaas krijg ik er vlagen van mee. Angst voor uitzaaiingen of een nieuwe tumor is er toch. Die verhalen zijn niet helpend, want ik doe er alles aan om het op mijn manier een plekje te geven. Dat is hard werken op energetisch, emotioneel, fysiek en mentaal vlak. Constant balans zoeken en streven om die balans te houden. Goed voor mezelf zorgen.

 

Vandaag was een dag met disbalans en dat voelde ik gisteren al aankomen. Auto rijden was een opgave (again). Ik leek te zweven ondanks dat ik 'in het moment was'. Zoooooo duizelig en trok weg. Eng gevoel dat ik voor de zomervakantie dagelijks had. Niet uit te leggen hoeveel energie het dan kost om alert te zijn. Ik neem dan de toeristische route naar mijn werk. Auto aan de kant en van de omgeving genieten, bij mijn werk via het park en aansluiten in een groep om snoetjes te kijken. Wat fijn dat dit voor me werkt.

 

Het sporten ging weer naar tevredenheid. Héérlijk. Een fijne bijkomstigheid is dat ik er steviger uitzie en dat motiveert ook😊. Ik ben dankbaar voor de ècht persoonlijke en passende begeleiding. Zo blij mee. De gesprekken, samen sporten, voedingsadvies en eigenheid. Top.

 

Ik mediteer me trouwens suf. Zo fijn om meegenomen te worden in een geleide meditatie of de muziekstukken. Lekker uit mijn hoofd. 

 

Op de herfstvakantie verheug ik me. Niet op en neer naar sittard (krijg ik het heen en weer van😅). Op snoet z'n verjaardag gaan we naar de Efteling en daar verheug ik me zo op. Traditie in ere houden. Genoeg bankjes om uit te rusten. Of verstoppen in Droomvlucht😋🙃.

Toeristische route in het park. De achtertuin van mijn werk......


Zondag 7 oktober 2018

Om 5.00u. zat ik al beneden aan de koffie met een slaapdronken snoet. Wat kan ik 'realistisch' dromen, poeh poeh. Niet meer van echt te onderscheiden en sommige zou ik willen dat het werkelijkheid was🙃. 

 

Ben tevreden over afgelopen week. Ik ben duidelijker in m'n communicatie en zorgde beter voor mezelf door eerder grenzen aan te geven. Dacht ik toch dat ik dat al deed. Nee dus, nog niet voldoende en aparte timing. Ik koos eigenlijk pas voor mezelf als ik lichamelijke klachten kreeg. Dat patroon zit er al jaren en is ingedeeld in de categorie hardnekkig. 

Mijn hoofd zou ik wel willen terugzetten naar fabrieksinstellingen. Heel even maar, hoor. Gewoon even zorgeloos zijn en vol verwondering. Nu ik dat zo lig te tikken bedenk ik me dat het ook lukt met de updates van de afgelopen 44 jaar. De update in mijn 45e levensjaar is under construction.

 

Afspraakjes heb ik op een laag pitje gezet. Het lukt me sinds ik weer wat regelmatiger op mijn werk ben niet om daarnaast nog energie te hebben voor een date. 1:1 lukt wel met vooraf en achteraf tijd en ruimte voor mezelf. Tijd voor mezelf heb ik altijd al nodig gehad en ging daar vaak aan voorbij. Ik beleef nu eenmaal alles intens en nu nog intenser. 

Van moetdingen blokkeer ik nu letterlijk. Ik moet treinkaartjes online bestellen, pasfoto's maken (categorie: most wanted), pas aanvragen, betalingen doen, kaartje schrijven en posten, formulieren mailen, huishoudelijke taken,  plan van aanpak voor mezelf (omdat het zo in de poortwachterswet staat) e.d. Krijg het niet geregeld. 

 

Gisteren van het weer genoten tijdens het 'shoppen' (onze 3 vaste winkels in en uit en terrasjes hoppen). Hard gewerkt dus. 

Wat ik afgelopen week nog meer gedaan heb weet ik even niet. 

Ochtendritueel: tussen 5 en 6 op, koffie, meditaties en even dansen. I'm a kitchendancer😊.


Zondag 30 september 2018

Oktober staat voor de deur. Dit was al vanaf ik een kleine meid was mijn lievelingsmaand. De maand van zichtbare en voelbare veranderingen. Nog steeds mijn favoriete maand vanwege die transformatie, hefstvakantie en de geboortedag van Snoet. Hoe dubbel voelt het voor mij dat ik in die maand de bevestiging kreeg van iets wat ik al langer 'wist'. Eind van de maand bij de huisarts kreeg ik de bevestiging en ging ik dit proces in. Wat gaat een jaar snel en wat ben ik dankbaar dat mijn lijf is gaan schreeuwen (de pijnscheuten in de borst), want anders was ik niet naar de huisarts gegaan. Kop in het zand en door was het dan geweest. Als ik de te volle agenda van vorig jaar bekijk dan kan ik dat alleen maar NEEschuddend met grote ogen. Dacht ik dat ik superwoman was of zo.....

Dat ik het zo niet meer kan en wil is overduidelijk. Hoe wel? Nou, daar zit ik nu middenin. De achtbaan (m.n. het hormonale circus) van afgelopen week helpt om een pas op de plaats te doen en ècht naar mijn gevoel te gaan. Ik weet echter al lang wat ik wil en ervaar het als lastig om patronen en gewoonten te doorbreken. Tegelijkertijd is de bewustwording ervan ook een stap. Die stap duurt al een poos. You know.

Ondanks deze dipweek ben ik tevreden en dankbaar. O.a. de heerlijke wandeling in het bos donderdag heeft me meer dan goed gedaan.

 

Als ik over een langere periode terug kijk, dan heb ik meer goede momenten dan minder goede. Fijn hè.

 

19.00u.

Vandaag was herfstfair in de botanische tuin. Even met z'n 3tjes onder de mensen, want daar wilde ik zo graag koekeloeren. Ik hou niet zo van sieraden (dacht ik) en toch werd ik naar een kraampje getrokken. Al heel snel viel mijn oog op oorbellen. Niet nodig, want ik draag al jaren mijn zilveren knopjes. De stenen en de imperfectie raakten me. Laat ik de werking van deze steentjes nu net nodig hebben. Intuïtief gekozen en ze staan prachtig🤗.

Cadeautje afgelopen donderdag na de wandeling. Bijzonder......

Maansteen en labradoriet......


Donderdag 27 september 2018

Schreef ik afgelopen zondag met een tevreden gevoel dat ik meer aankan. Laat dat nu ècht mijn ontwikkelpunt zijn. Ik weet mijn grenzen en behoeften en toch lukt het nog niet om echt balans te houden. Hier afgelopen dinsdag nog over gesproken en gaf aan dat het me wel lukt. De enorme dip die ik sinds maandag (m.u.v. dinsdag) ervaar kost me energie. Ben moe, duizelig, heb een vol koppie, weinig kracht, futloos, grieperig gevoel, hormooncircus en nog van alles. Ik had al gehoord dat dit soort dagen de revue zouden kunnen passeren en als het dan zover is........ gatsiedakkie. Even stilstaan dus en terug naar mijn gevoel. Waar heb ik behoefte aan. De afgelopen dagen me letterlijk terug getrokken. Niet naar mijn werk, leuke afspraakjes afgezegd. Dat afmelden is wel een dingetje zeg. Maakt me verdrietig. Er zit eigenlijk wel een hoop verdriet en dat heb ik schijnbaar bewaard voor dit soort momenten. Gelukkig heb ik mijn helpende gedachten zoals de prachtige volle maan met aura en de mooie blauwe hemel. Zo heerlijk om daar gedachtenloos naar te kijken. 

 

Ik ga rond de middag even in het bos wandelen. Dat geeft me de energie die ik nu nodig heb. Mooie plaatjes schieten in mijn hoofd.

 

Het mooie van dit soort dagen is dat ik erna nog meer geniet van de goede dagen met een tevreden en dankbaar gevoel.

Reminder voor mezelf: Voet boven de rem😉.

Contrast/ Mijn gevoelens in één foto.....


Zondag 23 september 2018

En dan staat de herfst opeens voor de deur. Samen met de lente m'n favoriet. De verandering in de natuur en de verandering in mezelf. Prachtig.

Laatst zei iemand:" Dat je weer snel de oude bent". Zoiets neem ik letterlijk en heb geantwoord dat ik die oude niet meer wil zijn en niet ben. De gepimpte versie van mezelf vind ik leuker. Ik heb nu zelfvertrouwen, geef mijn grenzen aan, durf nee te zeggen, neem de regie, hou van mezelf, luister naar mijn lijf en zorg beter voor mezelf. Ik laat me zien. Dat ik er borstkanker voor nodig had om echt mezelf te worden. Ja ja, ik ben wakker geschud....

 

De afgelopen week was voor mij een vol weekje. 3 Momenten naar mijn werk, bedrijfsarts, 3 keer sporten, visite, uitje en nog van alles. Het maakt niet uit wat ik doe. Het neemt en geeft energie. Ik heb wel ervaren dat ik meer kan. Laat dat nu meteen mijn valkuil zijn waar ik schijnbaar graag intrap. Dat mag ik dus nog leren en gelukkig fluit mijn lijf me terug. Dat heb ik bij het sporten wel weer gemerkt. Afgelopen vrijdag zat er niet veel kracht in en was ik afwezig. Gelukkig trainde ik samen met m'n motivator en was ik na afloop tevreden. 

 

De 1e bijeenkomst in-balans-na-kanker spookt ook nog rond. Dat is ook de reden dat tussen de bijeenkomsten een maand ruimte zit. Letterlijk ruimte om de ervaringen, indrukken en gevoelens een plekje te geven. Tijd om na te denken over de opdracht die we kregen: Wat laat je aan de buitenkant zien en wat voel je werkelijk? Pittig..... 

 

Gisteren heb ik een mini winterslaap gedaan. Ik ben dagelijks rond 6 uur op en gisteren overviel me na 5 uur een enorme moeheid, dus lekker terug naar bed.

Wat we vandaag gaan doen weet ik niet. Ik denk dat de gezelschapsspelletjes afgestoft worden😉. Pompoensoep erbij en kachel aan. 

Wat ga jij 'loslaten'?......


Zaterdag 15 september 2018

Na een onrustige nacht zat ik al rond 5.00u. beneden. Schijnbaar had ik een hoop indrukken te verwerken. Goh, ècht....

 

Afgelopen donderdag om 9.00u. de trein genomen en zonder verwachtingen aan deze reis begonnen. Heerlijk om in de trein naar buiten te kijken. Als ik 3 bladzijdes gelezen heb, dan is het veel. Gewoon zitten en van het veranderende landschap genieten. In Zwolle uitgestapt omdat de zon me de trein uit lokte. Prachtige stad en natuurlijk een stijve nek van het kijken naar de geveltjes. Op een terras zitten kletsebetsen met de zon op mijn toet. Wat een cadeau.

 

In Leeuwarden kreeg ik nog een kers op de taart toen ik de stationshal inliep. Wat een plaatje.

 

Te voet naar de B&B om daar even op bed te ploffen.

 

Voordat ik vrijdag naar de bijeenkomst ging heb ik op de fiets de omgeving verkend en de markt bezocht. Alsof ik er al jaren kom. 

 

De 1e bijeenkomst van het in-balans-na-kanker programma was bijzonder mooi. Ben dankbaar en tevreden. Niet uit te leggen, want dit gaat om de ervaring. Een energetische en holistische benadering. Prachtig.

Vandaag doe ik na het sporten geen fluit. Alles even laten bezinken.


Zondag 9 september 2018

Vanmorgen mijn huiswerk maken voor het in-balans-na-kanker programma. Vrijdag de 1e bijeenkomst in leeuwarden. Ik kijk er zó naar uit. Mijn ontwikkeling voortzetten en dicht bij mezelf blijven. Jelly Nienke gaat ons (nog 2 andere vrouwen) begeleiden en onze ware gevoelens verkennen. Lekker confronterend en nodig. 

3 keer per week sporten brengt me ook al zo veel. Telkens een stap verder en fysiek en mentaal sterker. Dat ik er fitter uitzie is een prettige bijwerking. 

 

Ben ik me toch vergeten te delen wat bij de plastisch chirurg besproken is. 

Ik krijg een verwijzing naar Maastricht, dus wordt vervolgd. 

 

17.00u.

Lanterfantdag. Meer zat er niet in en dat was prima. In de tuin op ligbedje om me heen koekeloeren, rustig muziekje aan. Niets moet, niksen mag. Gewoon omdat het kan. 

 


Zaterdag 8 september 2018

Wat wijk ik schijnbaar graag af van voornemens. Hihihihi. Één keer per week zou ik nl. een update doen. Op zondag site bijwerken blijf ik doen en tegelijkertijd tussendoor als ik er zin in heb.

De afgelopen dagen heb ik zoveel lieve reacties mogen ontvangen. Ècht hè, waanzinnig fijn. Via Whatsapp, instagram, mail, in de sportschool, mijn vaste winkels, op mijn werk..... Zo fijn dat er op me geproost werd. Ik ben zó dankbaar. 

Ik zit nog steeds in de partymodus. Het hele huis door dansen en meebrullen. Dat deed ik al en nu voelt dat anders. Zó heerlijk om in het moment te genieten. 

 

Wat voel ik me anders sinds dinsdag. Tussen mijn oren is er ruimte ontstaan en dat voelt lekker.

Tegelijkertijd blijf ik kritisch kijken naar de zin en mijns inziens onzin omtrent kanker.

Op LinkedIn gereageerd op een artikel en uitzending van 'mainstream' EditieNL. Wat een kul. Vermoeidheid bij kanker is psychisch😋. Yes, of course. Zo 'verdoezelen' ze (onze geldwolven van de farmacie) de bijwerkingen van bijv. bestraling, antihormoon en chemo. Over één kam geschoren a.d.h.v. een onderzoek onder 110? darmkankerpatiënten🤔. Klinkt als een gedegen onderzoek hè  (NOT!). Wat maakt dat ik even heerlijk negatief overkom? Tja, aan den lijve ondervinden wat de kankerbehandelingen met je doen.....

Kritisch en bij je gevoel blijven, hoe moeilijk dat ook is als je de diagnose kanker om je oren geslingerd krijgt en pas ziek wordt tijdens de behandelingen. 

 


Dinsdag 4 september 2018

Inmiddels is het al 14.00u. en ben net terug van het afwezig aanwezig zijn op mijn werk. Om 10.00u. zou ik gebeld worden over de uitslag van de MRI. Gebeld werd ik en nog niet met de uitslag. Een technische storing waardoor de 'resultaten' nog niet uit te lezen waren. Vanmiddag een volgende poging.

In de tussentijd neem ik even mijn rust. Ben nu wel erg moe.

 

16.16u.

Werd ik me net toch wakker gebeld met het meest fantastische nieuws!!

De MRI was goed te beoordelen en er was niets afwijkends te zien. YEAH!! JOEPIE!!

Ik stuiter en zit nog uit te hijgen van mijn vreugdedansje. Jemig, lijkt alsof ik droom. Mijn ogen geven licht en ik straal. Of zou dat laatste van de contrastvloeistof zijn🤔🤣😎.

Dit gaat gevierd worden........


Maandag 3 september 2018

Vanaf het terras met uitzicht op de gracht een korte update.

Allereerst even een terugblik naar vanmorgen.

Jeminee, wat had ik de zenuwen. Gelukkig had ik in de trein de tijd om in het moment te komen. Rustig muziekje en 1e klas reizen hielp. 

Het was voor de 1e keer raar om het Avl in te lopen. Ik had zelfs een selfie voor de ingang genomen. Niet echt iets voor mij en toch vond ik het nodig voor de verwerking. Net alsof de afgelopen periode niet over mij ging.

 

Na de MRI (mijn oren piepen nog harder nu) kort gesprek met plastisch chirurg en met verpleegkundig specialist. Omdat het verschil tussen de borsten te groot is ben ik doorverwezen naar Maastricht voor de lipofilling. Wordt vervolgd dus. 

Morgenvroeg heb ik een belafspraak en krijg ik dus de uitslag van de MRI. Voor nu laat ik het los, schuifel zo nog even door de stad en dan weer terug naar het zuiden.


Zondag 2 september 2018

Mijn verwachtingen t.a.v. mijn mogelijkheden heb ik afgelopen week aangepast. Heb geaccepteerd dat alles me energie kost en dat ik na het sporten, werk, rondje supermarkt e.d. meteen even bijtank. Ben tevreden over hoe het ging en heb inspanning en ontspanning goed afgewisseld. Dat allemaal ondanks (of is het dankzij?) dat ik ècht enorm zenuwachtig ben voor de uitslag van de MRI. Nu ik dat zo zit te tikken knalt die soort van angst weer in m'n koppie. Zo anders dan toen ik aan het begin van dit traject stond. Wat was die onwetendheid van hetgeen me te wachten stond een fijn gevoel. Nu heb ik te veel aan den lijve ondervonden. Toch lukt het me om in het moment te blijven. Ik vul niets in en blijf bij m'n gevoel😉.

 

 

 

 


Zondag 26 augustus 2018

Back again.

Aangezien ik niet kon wachten tot mid september heb ik nu de site aangeslingerd. De vakantie heeft me goed gedaan. 6 weken zonder verplichtingen was een verademing. De bijwerkingen/klachten hadden echter geen vakantie. Toch was het beter te handelen. 

Enkele hoogtepunten, energiegevers en mooie momenten van afgelopen periode waren:

°Neverland op 14 juli (mijn geboortedag). Zo enorm in het moment genoten en heb het tot middernacht dansend volgehouden. Samen met m'n vriendin een onvergetelijke dag gehad. 

°Oudste broer en z'n zoon uit Mexico waren 6 weken in nederland. Was fijn om ze weer dichtbij te hebben.

°Vakantie in Frankrijk. Mijn liefde voor La douce France is enorm. 

°

Er zullen nog meer hoogtepunten en ervaringen geweest zijn en die ben ik nu dus vergeten. Ik vergeet zó veel.

Op vakantie waren we helemaal in de relax modus. Gewoon geen fluit gedaan. Naar de campingsuper lopen, met onze vrienden naar het zwembad, showtje weggeven in de campingdisco, voor de tent hangen tot in de vroege uurtjes (damn, wat was het benauwd).

Na een paar dagen voelde ik me niet goed. Leek op een borstontsteking. Dan word je weer in de realiteit geknald. Bleek (na een week het Avl gebeld) lange termijn bijwerkingen van bestralingen te zijn en de hormonale kermis. De maandelijkse cyclus is nu ook anders. Het 'ligt stil'🤔Enorme buikpijn, maar geen migraine of rug/bekkenpijn meer gehad. 

 

De scholen zijn inmiddels al begonnen. Kreeg ik me 2 weken van te voren toch een soort paniekaanval o.i.d. Ben er toen maar even voor gaan zitten om een opbouwschema te maken en onze nieuwe directeur te vragen voor een kennismakingsgesprek. Twee dagen van 4 uur.

Afgelopen dinsdag had ik nog energie over en donderdag totaal niet. Ik ging totaal leeg naar huis en heb me meteen in bed moeten gooien. Komende week een nieuwe poging.

 

Nu 3 september dichterbij komt merk ik dat ik met momenten nerveus word. PLOP, daar komt dan de angst, onzekerheid, verdriet............. Niet voor de MRI an sich, maar voor de uitslag. Ik leid mezelf af, laat het even toe en geef het een plekje. 'Gewoon leven'.

 

Vandaag een lanterfantdag, want dat heb ik gewoon nodig. 

Camping La Baume Le Palmeraie, Fréjus

M'n vakantienummer......


Woensdag 27 juni 2018

Na 2 afschuwelijk slechte dagen waarin ik toe heb gelaten wat er met me gebeurde, is de innerlijke storm een ietsiepietsie gaan liggen. Ik kan weinig hebben en ben mentaal op. Er kan niets meer bij. Op het krijgen van informatie die me omslaat heb ik geen invloed. Wel op hoe ik ermee om wil gaan. 

 

Gisteren info gekregen m.b.t. kankerverwekkende (baarmoeder o.a.) eigenschap van Tamoxifen. Omdat ik nog menstrueer is die te verwaarlozen. 

Endoxifenwaarde 15 is prima, drempelwaarde is 5,nog wat. Die zooi doet wat het moet doen. Verkleint de kans een ietsiepietsie (1 op 20 🤐) en blijft de vraag of ik het dat waard vind.

 

M.b.t. Linidol een neutraal antwoord gekregen. Aangezien ik erin geloof start ik ermee. Gunstige werking op hormoonschommelingen.

 

Voor nu laat ik het kankergebeuren los. Daarmee geef ik niet aan dat ik er niet over wil praten, integendeel. Erover praten lucht op als er ècht naar me geluisterd wordt. Als ik al mijn gevoelens kan en mag uiten. Praten over de angsten, het verdriet, behandelingen, mijn kritische blik en de impact van alles. Tegelijkertijd het leven vieren op mijn eigen wijze. Jelly Nienke van www.mooiimens.nl verwoordt het zo treffend. Enorm dankbaar dat ik haar ontmoet heb. 

 

In september (de 3e) terug voor MRI (en gesprek met plastisch chirurg) en de week erna (de 11e) uitslag. Verschrikkelijk spannend, nu al. Of je 'schoon' bent weet je nooit en zal ik zo ook niet zeggen. 

 

Vandaag stop ik voorlopig met hier berichten. De afgelopen heftige tijd ècht in alle rust verwerken en 'gewoon' leven. In het moment blijven en afstand nemen van balast. Bijna schoolvakantie!! Geen werk (ook al waren dat een paar uur), geen afspraken in Amsterdam/bedrijfsarts of werk, snoetje niet brengen en/of ophalen. Vrijdag naar de psycholoog. Volgende week gesprek met bedrijfsarts. Ook daar geef ik aan dat het niet gaat. Herstellen op alle mogelijke gebieden heeft mijn volledige energie nodig.

Midden september tik ik wel weer wat en in de tussentijd verzamel ik helpende gedachten op Instagram.

 

Nu genieten van de 'Sunny  Day's'.

Aquamarijn


Zondag 24 juni 2018

Na 8 pogingen om mijn site bij te werken is het nu dan eindelijk gelukt. Dacht ik toch altijd dat ik geen doorzetter was.

 

Het was een bewerkelijk weekje (over de klachten die ik had wil ik niets kwijt) waarin ik telefonisch contact heb gehad met iemand van Nutriphyt. Bij deze fabrikant heb ik Linidol besteld om mee te nemen naar Amsterdam. Linidol is een voedingssupplement dat de oestrogeenwaardes laat dalen. De medewerker die me belde n.a.v. mijn telefoontje en mail heeft me van bruikbare informatie voorzien. Ik ga in 1e instantie Linidol naast Tamoxifen gebruiken. Over een paar maanden laat ik mijn oestrogeenwaardes checken en als die gedaald zijn dan ga ik ermee door. 

 

Ik heb van diverse schatten een mail ontvangen met het mediabericht over lippofilling. Dat het een veilige manier is, daar kan ik achter staan. Voor mij zit de twijfel in het feit dat door elke ingreep er trauma in je lijf ontstaat. Is het me dat waard. Dat is de vraag.

 

Gisteren in Leeuwarden geweest bij een energetisch therapeut. Het was een bijzonder mooie middag. Een prachtig mens en ervaringsdeskundige m.b.t. borstkanker. Moet het ècht even laten bezinken. Tutti kaputti van de reis en de indrukken.

 

 

www.mooiimens.nl


Zondag 17 juni 2018

De flow van een week geleden heb ik behouden. Hoe fantastisch is dat? Ben zo blij. Lijkt een droom.

 

De gesprekken in het AvL waren weer bijzonder prettig. Tijdens het wachten kreeg ik weer mee hoe liefdevol en persoonlijk patiënten verwelkomd werden door chirurgen, verpleegkundigen e.d. Bij mij tranen van blijdschap. Zelf werd ik met open armen ontvangen en de chirurg was zichtbaar blij met wat hij zag en sprak dat ook uit. De dingen die ik wilde zeggen heb ik gedeeld. Er werd weer met me meegedacht. I.p.v. de mammografie krijg ik een MRI vanwege het dichte borstweefsel. Mijn broodjes baopao worden dus niet in de pers gepropt. Yes.

Ik heb het gehad over immuuntherapie. Bij mijn vorm van borstkanker niet aan de orde. Wel bij een vorm waarin eiwitten een rol spelen i.c.m. chemo. 

 

De pijn in mijn borst is bestralingsschade in het gebied waar de tumor zat. In het omliggend gebied was uitzaaiing en daardoor extra bestraald wat het bot e.d. beschadigd heeft.

 

Ik krijg nog een afspraak bij de plastisch chirurg om lipofilling te bespreken. Het verschil tussen beide broodjes is nog groter geworden. De geopereerde borst is in volume toegenomen dus die blijft zoals ze is. Of ik in dat andere schatje ga laten snijden en rommelen? Daarover ga ik in beraad, want wat ogenschijnlijk rustig is mag vooral zo blijven. Toch ga ik het gesprek aan om de voors en tegens te bespreken.

 

Na de komende afspraak bij de internist, plastisch chirurg en de MRI hoef ik nog maar 1 keer per jaar naar het AvL voor de MRI en gesprek. Ze volgen me 6 jaar, dus tot m'n 50e.

 

De tamoxifen doet zijn werk. Oestrogeenwaardes waren hoog en daarnaast was de werking van de tamoxifen zichtbaar. Goed nieuws en tegelijkertijd ga ik toch in gesprek omdat Tamoxifen kankerverwekkend is. Zo hou je jezelf wel aan het werk. Dat het spul zijn werk doet en ik me al 2 weken goed voel brengt me in twijfel. Mijn gevoel zegt "stoppen met die zooi" en mijn 'mister mind' zeurt:"Wat als......, stel dat...... Bla bla bla"🙉. De natuurlijke variant ga ik bestellen en neem ik de 26e mee. Wil uitleg en onderbouwing over de keuze voor een middel met bizar veel bijwerkingen. Afgelopen donderdag concludeerde de verpleegkundig specialist dat ik bijzonder goed op natuurlijke middelen reageer en mijn lijf heel goed ken. What's new? 

 

En nu: op naar een nieuwe week.

 

 


Deze kreeg ik gisteren van mijn vriendin. Hoe passend voor deze fase🙃

Zaterdag 9 juni 2018

Ik kijk terug op een heerlijke week waarin ik keuzes gemaakt heb die me rust en ruimte brachten. Wat wil ik nu echt en dat gewoon doen. Een bijeenkomst skippen omdat ik me fantastisch voelde en dat heel graag wil behouden. Weet immers maar al te goed hoe slecht het achteraf gaat. Bepaalde energieën (met domme opmerkingen) kan en wil ik ook niet om me heen verdragen. Kan er beter mee omgaan en zeg wat het met me doet. Moet voor mij helpend zijn. Trots dat ik voor mezelf koos en de hele week deze goede flow kon behouden. Zelfs de oefeningen gingen gladjes en ik zie er gezond uit. 

 

Sinds vorige week slik ik Saffron extract (naast vitamine D, B12, probiotica, overgang balans, Floradix en CBD olie met THC). De scherpe randjes zijn afgevlakt en het voelt zo goed om me deze week weer eens mezelf te zijn. Wel een vernieuwde versie die de stappen waar ze nog niet klaar voor is gaat parkeren. Doen wat ècht goed voor mij voelt en helemaal niet meer 'pleasen'. Wat een positieve interne ontwikkeling.

 

Woensdag vertrek ik al naar Amsterdam vanwege mijn afspraken in het AvL donderdag. Ik heb een aantal mededelingen voor ze en hoop dat ze ook nu met me meedenken m.b.t. het verder versterken van MIJN immuunsysteem o.a.

 

 


Maandag 4 juni 2018

Even niet schrijven over dit hele proces voelde goed. Ruimte creëren in mijn hoofd en de gedachten toelaten van wat ik werkelijk wil. Het gesprek met de psycholoog heeft me daar bij geholpen. Ze zit op dezelfde frequentie en dat praat zo makkelijk. Hierdoor intern keuzes gemaakt waar ik nog armen en voeten aan moet geven. Zodra ik dat heb deel ik wat ik bedacht heb. Voelde als een opluchting om uit te spreken wat ik werkelijk belangrijk voor mezelf vind. 

Voor nu in het moment blijven, want dat ging me niet meer zo goed af. Ik heb een natuurlijke anti depressiva sinds donderdag. Te vroeg om aan te geven of dat werkt. Gisteren (in tuin 'gewerkt', wandeling naar Snowworld en geen afspraken) was in ieder geval een uitzonderlijk goede dag. Gewoon even helemaal niets moeten, geen tijd en gewoon in de flow mee. Daar zit ik nu nog van na te genieten boven m'n koffie. 

Mezelf getrakteerd op een bermboeketje voor op de tuintafel. 

 

Deze site ga ik vanaf nu wekelijks updaten i.p.v. dagelijks. Na een week meer te delen en ik kan de focus op de goede momenten leggen. 

https://edition.cnn.com/2018/06/03/health/breast-cancer-recurrence-chemo-study/index.html

 

Bevestigend. 


Donderdag 31 mei 2018

Ik neem een paar dagen digitaal vrij. Even geen input en output langs die weg. Misschien dat ik dan hier zondag een samenvatting van de komende dagen geef. Gewoon omdat ik overprikkeld ben en vnl. mijn hoofd wat leger wil. Er kan niets meer bij. Morgen naar de psycholoog en ik heb een hoop te delen. Hulp vragen is niet mijn sterke kant en toch ga ik het 'gewoon' doen. De 1e stap was de afspraak van morgen maken. Toegeven dat het helemaal niet zo lekker gaat mentaal. Komt goed.


Woensdag 30 mei 2018

Zo vroeg wakker dat ik de zon zag opkomen. Mooi begin van de dag en denk aan de bijzonder mooie gesprekken die ik gisteren had. Vandaag weer een fijne ontmoeting. Gisteren leek ik te zweven en nu sta ik weer met beide voeten op de grond. 

 

13.30u.

Een heerlijke ochtend gehad. Weer in goed gezelschap. Onbetaalbare helpende momenten. Lekker kunnen kletsen over de worsteling. 

 

 


Dinsdag 29 mei 2018

Vandaag wordt een lieve schat die ik pas via instagram 'ken' geopereerd aan borstkanker. Het 1e waar ik aan dacht toen mijn ogen open gingen. Wat dat met me doet hè. 

Nog steeds komt het bij me binnen als ik iets over kanker hoor, lees of zie. In de media ongevraagd elke dag. Als ik iets van iemand krijg lees ik het en ga ik er even voor zitten. Boeken, artikelen of een blog.

De media slaat het gewoon om je oren. Ik heb daar gemengde gevoelens bij. Om mijn mentale modellen bij te stellen ga ik vanavond toch maar eens kijken als ik er aan denk. Mijn mond dichtplakken want daar kan me wat uitkomen als ik het oneens ben met wat er voorgeschoteld wordt. 

Met mij tv kijken is ècht irritant. Ik vind overal iets van en heb een dubbele agenda meteen door. Daarom kijk ik ook nooit en staat die beeldbuis (ja, we hebben nog een oudje) stof te vangen.

 

11.00u.

Net terug van uitje naar de Wilhelminaberg. Zo lang geleden..... Op de fiets en daarna een gedeelte van de trap gelopen. De tocht verder naar boven via een kronkelpad. Ik kan niet zeggen dat ik er qua conditie op vooruit ben gegaan. Werd bijna ingehaald door de naaktslakken waar ik omheen moest slalommen.

Vanaf boven was de opbouw van Pinkpop goed te volgen. Daar kunnen wij in de tuin altijd een ietsiepietsie meegenieten mits de weersomstandigheden goed zijn. Ik ben nooit op Pinkpop geweest en zou nu voor één nummer van Snowpatrol willen gaan. Dat gaan ze niet doen hè; mij binnen laten, gewoon omdat ik dat zou willen. Kan altijd nog op de berg meeluisteren.

 

20.00u.

Ik heb vandaag alle mogelijke weertypes gehad. Het mooiste had ik tijdens en na mijn lunchafspraak met een lieve schat. Zo puur en fijn. 

 

Ook nog bij mijn ouders aan gegaan. Komt binnen als ze uitspreken dat ze zich zorgen maken om me. Snap ik wel, maar wil ik niet. 

 

Ik ga straks naar 'Nederland staat op tegen kanker'. Als ik mijn ogen open kan houden....... Ben tutti kaputti. 

 

21.41u.

20 minuten gekeken (knap van me hè) naar emoTV en mijn ongezouten mening hou ik voor me. Als er naar gevraagd wordt: Hihihihihihi, Bohica (bent over here it comes again). Donaties voor middel tegen kanker? Ga toch fietsen, dat is er al maar niet binnen de farmaceutische ....🙊....

Perfect gekozen muzikale stukken (positieve feedback)


Maandag 28 mei 2018

Het was me een klam nachtje zeg. Ik dreef bijna het bed uit. 

Vandaag komt de hulp in huis als ik een paar uur op mijn werk ben. Heerlijk idee. Kom ik voor de middag thuis en zie dat er gepoetst is. Misschien dat ik daardoor ook weer de zin en energie vind om wat meer in huis te doen. 

 

Over 2 weken naar Amsterdam. Ik kan niet wachten. Helaas pas over 4 weken afspraak bij de internist. 

 

13.00u.

Lijkt wel alsof er een wervelwind door het huis is gegaan. Jeminee, wat is het schoon. Kan wel janken van blijdschap. Ik moet ff een tukkie doen en dat ligt nu toch wel wat lekkerder. Als ik mijn ogen open doe is het nog steeds schoon. 


Goede voornemens? Nooit gehad.

Zondag 27 mei 2018

Uitslapen? Ik heb geen idee wat dat is. Rond 6 uur zat ik met mijn snoet boven de koffie. Inmiddels half 8 en pas echt boven water. 

Mijn benen zijn bont en blauw en kan me niet herinneren dat ik me zo vaak gestoten heb. 18 plekken op mijn rechterbeen. Stond wel mooi bij mijn blauwe bikini. 

 

Inmiddels 20.00u. en ik zit te smikkelen van een clubsandwich en pompoensoep. 

Het was me het dagje wel, net zo veranderlijk als het weer waren mijn buien. Ik had al de hele week uitgekeken naar het communiefeest vandaag. Helaas gooiden mijn 'moodswings' (bedenk me net dat ik nog een leuk nummer uit de 90's ken met die titel: dat zoek ik ff op en swing een rondje door de kamer) roet in het eten. Daar werd ik me toch boos en verdrietig om. Als ik knal dan knal ik goed🙉🙈🙊....... Tegelijkertijd levert dat niets op en zat ik teleurgesteld voor me uit te staren. 

 

Sorry buren; ik ga de speaker opblazen. Dansen was en is mijn enige echte uitlaadklep. Daar word ik vrolijk van ondanks dat ik sta te stomen als een oude fluitkete😅.


Zaterdag 26 mei 2018

Een heerlijke dag gehad in goed gezelschap. Aan de rand van het zwembad, kletsebetsen en genieten van hoe onze kinderen plezier hebben. Snoetje die trots naast de jongste zit en haar niet uit het oog verliest. Dan smelt ik. Natuurlijk komt dan DE vraag weer, want van Sinterklaas heeft hij geen broertje of zusje gekregen.

 

Zon op m'n toet en gewoon lanterfanten. Goed insmeren, want het ging hard vandaag.

Geen mobiele brigade in Würselen, dus even offline. Zo fijn om kwaliTIJD te kunnen doorbrengen met lieverds die me door dik en dun steunen. Onbetaalbaar.

Met mijn vriendin ga ik 7 juli naar een festival. Joepie, verheug me nu al.

 

Gisteren was het ook al zo'n fijne dag. Theeleuten bij een lieve schat en daarna Snoetje uit school halen.

Wat is het leven heerlijk hè.

Eenvoud siert de mens en ik had/heb niet veel nodig. Alleen wat minder eigenlijk. Minder moeten, minder klachten, minder gedachten. Gewoon genieten van het moment en dat lukt me nog steeds. Ik ben een nog tevredener mens en ben blij met mezelf. Dat is de mooie kant van deze fase. Ik kom nader tot mezelf, maak keuzes, ben gestopt met anderen pleasen en richt de wereld in naar mijn eigen zin (Na ja, ik doe een gooi).

 

Zo fijn om een 'gewone' dag te hebben. 

 

 


Vrijdag 25 mei 2018

Ben ik blij dat ik uit de 'dip' van gisteren ben. Niet uit te leggen wat ik voelde, maar was gatver. Fijn dat ik er gisteren met een lieve schat over kon babbelen. Het blijft iets ongrijpbaars en onvoorspelbaar hoe een dag verloopt. Dat één zo'n pilletje voor zo'n tornado in je lijf kan zorgen. Nu is het weer even windstil.

 

Vandaag op bezoek bij een lieve schat. Mooi dat er contact blijft en dat er nog velen met me meeliften in mijn verhaal. Uit reacties haal ik energie en voel me gesteund. 

 

Vrijdag marktdag. Vissie eten en een latte bij Suus op het terras. Mooi begin van de dag. Vroeg uit de veren en in de zon genieten van een verse gerookte paling. Jammie. 

 

 

Taking a break😉

Donderdag 24 mei 2018

Woensdag 23 mei 2018

Bloedwaarden waren weer allemaal prima en dus nog altijd zo gezond als een vis. Een vis op het droge zou ik willen zeggen, maar aangezien hier in Limburg het water met containers uit de lucht viel past die uitspraak niet echt. 

Ik had hoogstwaarschijnlijk een virusje en dat heeft mijn lijf op straat gezet. Daarnaast hooikoorts waar ik iets tegen gekregen heb. Misschien nog een darmonderzoek vanwege bepaalde symptomen. Laatste keer was in 2012 en ik kan me dat heerlijke roesje nog goed herinneren. Ik heb toen gevraagd of ik dat spul ook voor thuisgebruik kon krijgen. 


Valkenburg

Dinsdag 22 mei 2018

Heerlijke middag genoten gisteren. Rondje mergelland en daarna bij vrienden op bezoek. 

Tijdens onweer onder een luifel op een terras blijven zitten. Ieks😓 en toch gelukt. 


Helpende plaatjes😍💫......

Maandag 21 mei 2018

Wakker worden had weer wat langer tijd nodig. Mijn hoofd stond nog op standby en mijn lijf rende de marathon al. Iets in de communicatie tussen die twee loopt niet helemaal lekker. Na de 2e koffie en de dagelijkse meditatie zaten ze weer op dezelfde golflengte. Door die emmers koffie blijf ik naar het toilet rennen. Elke 10 minuten😅. 

 

Ik zit nog na te genieten van de verjaardag bij vrienden gisteren. Ik heb mijn record gebroken. 4 uur kletsebetsen, lachen of gewoon niksen en me nu goed genoeg voelen. Yeah, het kan dus wel. Het was erg gezellig en toen we aankwamen nog maar weinig gasten. De schatten had ik al een hele poos niet gezien. 


Zondag 20 mei 2018

Gisteren (en nu ook nog) enorme buikpijn. Tussen de steken door probeer ik gewoon' mijn ding te doen. Ik was vandaag alweer een hele vroege vogel en werd dus wakker van het getwitter en gezang in de tuin. In het vogelhuisje aan de boomhut hebben we gezinsuitbreiding. Zo schattig om die jonge piepertjes te horen. 

 

Een paar weken geleden had ik wat planten gezet en ik zag dat er al inimini komkommers aan zaten. Ook de tomaten, aardbeien en courgette staan er fraai bij. 

'Snoeien is groeien' gaat in onze groene oase wel op. Niet bij te houden, zo snel dat alles alle kanten op schiet. Altijd wel iets te snippen (combi snoeien/knippen). 

 

Op mijn fiets ontdekte ik gisteren een slimme slak. Die slijmerd had zich op de velg geparkeerd. Dat krijg je als je de fiets buiten laat staan. Te lui om in de schuur te zetten? Nee, ik vind dat oude omaatje daar gewoon leuk staan. 


Zaterdag 19 mei 2018

Vandaag weer sporten. 2 keer per week voelt goed. Het gevoel dat ik na de oefeningen heb is heerlijk. Voel me energieker, sterker en voldaan. Dit gevoel houdt een paar uur aan. 


Vrijdag 18 mei 2018

Mijn waslijst met bijzonderheden ligt klaar. Als ik er een foto van maak zit ik straks niet 'met de mond vol tanden' bij de huisarts. Als mensen me vragen wat ik ervaar dan benoem ik altijd een paar ongemakken. Dat is prima en gaat vanzelf. Ik vergeet gewoon een heleboel weer.

 

Update 17.00u.

Gesprek bij de huisarts heeft me geholpen om keuzes te gaan maken. Ze schrok van de lange lijst en alle moet dingen zonder dat ik daarover verder in detail treed. Ze gaat wat zaken voor me uitzoeken (waar ik eerder over schreef en dus niet zelf hoef rond te bellen).

Ben nog bloed gaan laten afnemen en heb urine afgegeven. Dinsdag terug op spreekuur en de week erna  afspraak bij psycholoog. Lang sterk willen zijn keert zich in combinatie met allerlei andere factoren en 'moet dingen' tegen me. Weer opnieuw keuzes maken gaat me lukken. Mijn bloeddruk was natuurlijk weer superlaag. Dat is gezond en tegelijkertijd voel ik me daardoor duizelig als ik opsta, loop, lig of zit. Als ik opsta moet ik dat wat meer in slow motion doen.  Alsof je een hamster vraagt om stapvoets in een tredmolen te lopen. 

 

Er waren al spullen uit mijn kraam verkocht en kreeg een appje met foto's. Met snoetje m'n 'winkeltje' even gaan aanvullen. Hoe fijn is het dat we daar in het zonnetje samen heen konden wandelen?! 


Donderdag 17 mei 2018

Wat doe ik op de terugweg van de supermarkt als ik te voet ben en er onweer in de lucht hangt? Jaiks zeggen en een pand invluchten. Laat dat pand nu net een indoor vrijmarkt zijn waar ik al vaker geïnteresseerd langs taffelde. Lang verhaal kort makend: ik heb gisteren een kraam gehuurd met 3 planken, stickers met eigen barcode gekregen en nu moet ik aan de slag. De spullen in de kelder hebben geduldig op me gewacht en toch scheiden onze wegen nu. 

Vandaag eerst sporten en daarna in slow motion spullen prijzen. Mindfull klusje lijkt me. Lekker wat aanrommelen en misschien al een plankje vullen. 

Had ik me even verkeken in de tijd die spullen uitzoeken, schoonmaken en prijzen zou kosten in mijn huidige tempo. Middagvullend programma met de nodige pauzes. Tegen het eind van de middag heb ik al een greep uit de collectie in 'mijn rek' gezet. Wat was dat leuk om te doen. De fiets volgeladen en lopend gaan ontspullen. Ben moe en voldaan. 


Woensdag 16 mei 2018

Ik ben met het goede been uit bed gestapt en de storm der somberheid is gaan liggen. Wat een opluchting.

Vandaag ga ik met vriendin ff een rondje door Sittard lopen en terrasje pikken. Heerlijk en dat ga ik weer vaker doen. Tuurlijk moet ik zoiets plannen want meerdere afspraken op één dag is nog niet mogelijk. Ik heb via via een meer natuurlijke variant voor het anti hormoon gevonden. Daar ga ik me in verdiepen zodat ik voldoende onderbouwde info heb om het eind juni met de internist te bespreken. Of hij het aandurft? Ikke wel als ik overtuigd ben. Het is het onderzoeken waard en ik ga ziekenhuizen in de omliggende landen (en Denemarken en Amerika bijv.) ook raadplegen. Heerlijk om me daar in vast te bijten. Kan ik gebruiken voor mijn boek. 

 

De stoelen die ik wilde bekleden staan er verloren bij. Het stofje is toch te dun. Ik ga voor de makkelijke weg kiezen en ze naar de stoffeerder brengen. Kost een berg en dan zien ze er wel tiptop uit.

 

Volgende week komt een schat op gesprek en als het wederzijds goed voelt en zij zich kan redden in de geordende chaos hebben we een match. Wekelijks hulp in huis. Wat superfijn. Ik ff naar mijn werk en als ik thuis kom vind ik een propere omgeving. Daar kan ik nu al blij van worden.

Zo mooi!!

Foto kreeg ik van een lieve schat. Ik had ze gisteren al in het park naast school in het vizier en wilde terug gaan voor een foto. Dat was ik toch weer vergeten. Zo blij met dit cadeautje via Whatsapp. 

 

Update

Heerlijke ochtend gehad. Vakantieverhaal van vriendin zorgde voor plaatsvervangend genieten. Ik had nog energie over.

Snoetje ophalen, kletsen bij de school en met een collega/vriendin die een cadeautje voor me had. Een dag met gouden randjes.

 

Kreeg net post van het AvL dat 1 van mijn afspraken een week later is. Heb ik dus een week langer denktijd. 14 juni chirurg en later op de dag verpleegkundig specialist. 26 juni internist. Anti hormoon bespreken, bekritiseren en wellicht een knoopje doorhakken. Ik merk dat zo lang er dit soort afspraken staan ik moeilijk aan verwerken en mijn leven ècht weer oppakken toe kom. Ik wil verder, ga verder, zet stappen voorwaarts en dan komt die fluit die me terugfluit. Op hormonaal, medisch of directe omgeving gebied. Ik fluit terug met een mooier deuntje en dat dankzij mijn karakter en alle lieve schatten die ècht achter (naast klinkt beter) mij staan. 


Dinsdag 15 mei 2018

Gisteravond en vannacht enorme hartkloppingen. Wat vind ik dat eng in combinatie met duizeligheid, misselijkheid, pijn in de flanken e.d. Die angst die dan oppopt is niet echt helpend. Toen ik vannacht een paar keer wakker werd was ik blij en fluisterde tegen mezelf:"Joehoe, ik ben er nog". Straks op mijn werk eerst even de huisarts bellen, want het is er nog steeds. Ondanks dit voel ik me goed genoeg. Beter dan de afgelopen dagen i.i.g. Heb nu ook zin om naar mijn werk te gaan. 

 

Mijn opgepopte angst is wat afgenomen. Er gebeurt ook zoveel in mijn lijf en ik word er eerlijk gezegd knetter van. Ik denk zelf dat mijn hormoonhuishouding nu echt van de leg is. Die hartkloppingen en de rest passen daar wel bij denk ik. De somberheid die ik ervaar vind ik pas echt vervelend. Vrijdag heb ik een afspraak bij de huisarts. Fijn om dan even mijn waslijst te bespreken.

 

Vanavond gaan eten in Gulpen en die schatten hebben weer voor een fantastische avond gezorgd. Een grote helpende gedachte. 


De spiegel zegt ook iets anders😂

Maandag 14 mei 2018

Deze week ga ik met het AvL bellen om mijn klachten te bespreken. Ik heb pas over een maand gesprekken en zo lang kan ik niet wachten en maar doorhobbelen. Hopen dat het beter gaat. Ja ja, volhouden is zo makkelijk gezegd.

 

Ik had trouwens een paar dagen geleden echte opvliegers. Sodeknetters zeg! Dacht ik dat ik ze al gehad had. Niet dus. Met zweetdruppels op mijn voorhoofd heb ik gewacht totdat ze weer wegvlogen. Niemand heeft het gemerkt. Ik kreeg er ook één tijdens het 'sporten' en moest er toen om grinniken. Binnenpretje, glimmende ogen en niemand weet waarom en ikke wel.

 

De CZ had trouwens vrijdag gebeld en ze gaan de 6 euro die verstopt zat in de declaratie van Tamoxifen eraf halen. Bij het ophalen van mijn vorig medicijn stond nu gebruik bekend en dus geen overbodige info gekregen. Fijn hoor.

 

Vandaag naar mijn werk en de bedrijfsarts.

 


Voor degene die het wel 'viert': fijne moederkesdag

Zondag 13 mei 2018

Heerlijk geslapen en toch ook weer vroeg uit de veren. Ik werd wakker met het idee om een boek te schrijven en dat ga ik doen. De titel en de verschillende hoofdstukken heb ik al bedacht en doe binnenkort een oproep voor verhalen (onderwerp draag ik aan). Er zijn zoveel boeken die elkaar overlappen en daar mis ik informatie in. Wordt vervolgd. Geen tijdspad, dus geen stress.

 

De zwarte wolk van gisteren is ondanks het regenachtige weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Wat een opluchting. Ik was mezelf echt even kwijt en heb me er niet tegen verzet. 

 

Hoe heerlijk is het als er voor je gekookt wordt. Lief had z'n best gedaan en het was lekker. Lekker om eens niet te zorgen en gewoon blijven zitten. Dat is al een cadeau.


Tourist in eigen omgeving...... Geveltjes kijken doe ik al jaren. Dat ik nog nergens tegenaan gelopen ben als ik naar boven koekeloer.

Zaterdag 12 mei 2018

Was ik me toch op de bank in slaap gekukeld na een telefoongesprek met een lieve schat. Heb niets meer meegekregen en heerlijk geslapen.

Gisteren 2 schatten uit Gouda op bezoek. Daar had ik me zo op verheugd en het was een heerlijke middag. Tourist uitgehangen in Heerlen. Er is zoveel moois te zien als je kijkt.

 

Straks ga ik weer 'sporten'. Gisteren heeft me dat weer veel gebracht. Mijn koppie erbij houden en er goed voor zorgen want ik ervaar mentale moeheid. Ik zit de laatste tijd vaker in een piekermodus. Sterk proberen te zijn is vermoeiend. 

 

Heb het idee dat ik dikwijls moet uitleggen wat er in me omgaat. Zo fijn als mensen me begrijpen zonder uitleg en dat is het merendeel. Zo ben ik ook en ben die schatten dankbaar.

Hoe vervelend is het dat als je je grens aangeeft je gemeden en genegeerd wordt. Te triest voor woorden. Raakt me diep en is tegelijkertijd mijn energie niet waard. Dit kom je dus ook tegen helaas. Voor mij niet verrassend. Onwetendheid, onvermogen? 

Vandaag in 2 boeken (zie subpagina) diagonaal gelezen en zo veel uitgehaald. Eigenlijk voor iedereen waardevol om je in te lezen in hoe kanker ontstaat en wat het met de patiënt doet. Mijn inlevingsvermogen is buiten proporties en toch leer ik veel van de boeken die ik lees. 

Aangezien ik een zwarte dag heb durf ik zonder masker te delen wat me dwars zit. Ik wist al wat ik niet wilde en nu probeer ik er ook sociaal onwenselijk naar te handelen in mijn gezond belang.

Er zijn 12.000 mensen die mijn site bezocht hebben en een enkeling heeft via contact gereageerd. Dank jullie wel; betekent veel voor me. Vandaag nog een bericht van een vriendin van vroeger en dat raakte me. Zo fijn om te lezen dat ze kracht haalt uit hetgeen ik schrijf en de tijd neemt om te reageren. Mijn vaste contacten, vrienden, vriendinnen, collega's, e.d. reageren via whats app. Zo fijn dat ze op de hoogte zijn en reageren zoals ik ze ken. Heerlijk puur😁.

Op instagram volg ik 2 schatten waarvan 1 palliatief is en ondanks dat het bij me binnen komt steun ik haar hoe ik kan. Je zet jezelf opzij.

Mijn boodschap is kortgezegd: Geef aan als je het moeilijk vindt of zeg dat je niet weet wat je moet zeggen. Negeren voelt afschuwelijk en dat heb ik helaas van meerdere lotgenoten gehoord. Tegelijkertijd kan ik er ook nog begrip voor opbrengen.

Als je met kanker geconfronteerd wordt staan je zintuigen op scherp en voel je alles haarfijn aan. Ook al lijk je sterk (overlevingsmasker). Mijn zintuigen waren al gevoelig afgesteld. 

 

Ik ga nog even van de groene oase achter ons huis genieten en tover een glimlach op mijn gezicht als ik aan alle reacties denk. Dankbaarheid is groot!

 


www.thebluetruck.nl

Donderdag 10 mei 2018

De klunzigheid van gisteren is er niet meer. Als ik daaraan terug denk ervaar ik gemengde gevoelens.

De vrouwenmolen thuis draait gewoon door en omdat het me al een poosje echt te veel is komt er een hulp in de huishouding. Geen idee wie maar dat komt goed. Kunnen ook in een caravan of shalet gaan wonen. Voor mij prima en als ik daaraan denk krijg ik een 'vrije vogel' gevoel. Een huis is ook maar materie.

Vanmiddag hebben we een communiefeest en weer weet ik niet of ik mee kan. Als ik ga weet ik niet hoe het daarna gaat en hoe lang ik nodig heb om bij te komen. Méér dan vervelend dit en niet uit te leggen.

 

Update

Fijn feest in goed gezelschap. Blij dat ik er was.

Nu naar bed. Heel even bijtanken.

I had it all and showed up. Felt great......


Woensdag 9 mei 2018

Strakkies ga ik naar het Toon Hermanshuis en wat ben ik me nerveus. Ik loop te ijsberen.

Net de fases van rouw bij ziekte er maar eens bijgepakt en kwam tot de ontdekking dat ik in 4 fases tegelijk zit. Dat verklaart mijn innerlijke onrust wel enigzins.

Fase 1. Bezorgdheid. Die had ik 1 1/2 jaar geleden. Viel af zonder reden, pijn in borst, grijze gelaatskleur en 9 jaar vocht uit tepels. Toen niets te diagnostiseren maar ik wist wel beter en ben nog steeds pissig dat niet naar me geluisterd werd. 

Fase 2. Schok en opluchting. Schok had ik rond dezelfde tijd al en nogmaals toen ik de tumor zelf voelde. Opluchting en een megagrote 'ZIE JE WEL' toen ik hoorde dat het borstkanker was/is. 

Fase 3. Ontkenning, Fase 4. Verzet, Fase 5. Onderhandelen, Fase 6. Waarheid. Deze liepen en lopen bij mij vanaf de K-bevestiging gelijk op. Onderhandelen deed ik meteen en de regie nemen stond op de voorgrond en daar staat deze nog steeds. 

Fase 7. Aanvaarden. Dat ga ik nu doen en daar heb ik ècht hulp bij nodig en ik bepaal van wie. Er zijn energieën die ik niet om me heen kan of wil verdragen. Ik noem deze fase OMARMEN. Klinkt uitnodigender.

Van een lieve schat kreeg ik de naam van een creatief therapeut en heb al op de site naar haar foto gekeken. Voelt goed! Vandaag even bellen.

Waar een paar dagen uit de bubbel goed voor zijn geweest...... (denk aan vorige week in heerde💭💫)

 

Update 

14.00u. Wat was het heerlijk om in het Toon Hermanshuis te zijn. Een fijne plek, prettige persoonlijkheden.

Nu tutti kaputti.

17.00u. Een gat in de dag geslapen en nu zo goed als wakker. 

Meteen speelt in mijn hoofd de film van vanmorgen af. Het was zó fijn. Gewoon even daar in de tuin theeleuten en kletsebetsen. Door de open vragen die ik kreeg bleef ik maar praten. Wat een opluchting om alles wat er in me omgaat te mogen delen. Snoetje gaat de volgende keer met me mee naar de kidsmiddag. Daarna met z'n 3tjes. 

 

Vanmiddag was ik echt koekoek. Met de slaap in mijn ogen zie ik mijn zonnebril liggen, zeg 'Oeps' en ga er vervolgens toch op staan. Tijdens het koken mijn vinger in kokend water omdat de vork te kort was ofzo. Trap oplopen was trap opvallen. Tsssss, gelukkig morgen weer een dag.


You are one of a melon💭☀💫

Dinsdag 8 mei 2018

Het is inmiddels al 11.00u. en ik voel me alsof ik er al een hele dag op heb zitten.

Om 8.10u. thuis vertrokken om Snoetje naar school te brengen, fiets uitladen, naar de supermarkt en al die heerlijkheden thuis inruimen. Daarna is mijn lampje uit. Het is heerlijk weer om me even neer te gooien en te herstellen van m'n ochtend. Zo veel fijner dan binnen. 


Maandag 7 mei 2018

Hoe fijn is het om op mijn werk de vraag: "Hoe gaat het met je" te krijgen gevolgd door stilte, luisterend oor en/of een knuffel. Zo fijn als er ècht geluisterd wordt.

Ik zag er enorm tegen op om naar mijn werk te gaan. 2 Weken niet vanwege schoolvakantie zorgt toch voor een drempel. Het contact met kinderen en collega's was fijn en heeft me goed gedaan. 

Er zijn zoveel processen gaande en dat is te veel in één keer. Ben langs het Toon Hermanshuis in Heerlen gereden maar dat was dicht. Zo lang niets van willen weten en tijdens gesprek op school ging de knop bij me om. Ook wil ik creatieve therapie. Iets zonder resultaat (geen vooraf gesteld doel) en geen therapeutisch gezever. Natuurlijk heb ik daar al ideeën over.

 

Nu de binnenkant van mijn ogen even bekijken. In de schaduw, rustige muziek, zon op mijn benen en wind door mijn haar.


Zondag 6 mei 2018

Ik heb niets nieuws te melden behalve dat het een mooie zonovergoten dag was in goed gezelschap. Ook werd ik wakker zonder bijverschijnselen. Dan denk ik dat ik droom.


Zaterdag 5 mei 2018

Heerlijk geslapen vannacht. Wel 6 uur zonder tussendoor wakker te worden en dan ook nog een strakblauwe hemel. Ik had gepland om te gaan sporten want dat heb ik een week niet gedaan. Helaas weer (of is het nog steeds) o.a. eenzijdige hoofdpijn die maar niet weg wil trekken en draaierig. Zou echt wel willen weten hoe lang de ongemakken aanhouden. Het begint me uit te putten ondanks dat het me nog steeds lukt om positief te blijven en in het moment te zijn.


Vrijdag 4 mei 2018

Hoe vreemd is het om het afspraken overzicht van het Avl in de brievenbus te zien. Daarbij ook de 8 pagina tellende vragenlijst van het Maastro. Die ik nu voor de 3e keer heb ingevuld. Mooi dat ze patiënten zo volgen en tegelijkertijd ook zo confronterend. Als ik de lijsten vergelijk concludeer ik dat het slechter met me gaat en dat komt binnen. 

Straks gesprek met radioloog in het Maastro en ik heb er geen zin in. Snoetje gaat mee, dus wordt het toch nog gezellig😊. Voor die tijd gaan we samen op de markt een visje eten.

Ik neem een hele vette, want ik val nog steeds af ondanks dat ik meer en goed eet. Teller staat nu op 65,4 en daar ben ik niet blij mee. Het was even stabiel en dat voelde fijn.

 

Update 

Toch vreemd om in het Maastro te zijn en mensen te zien die in die fase van de mallemolen zitten. Mooi gesprek gehad met een lieve schat in de wachtruimte die ook naar het AvL wil. Bijzondere ontmoeting en herkenning. 

 

Blij dat vandaag mijn laatste afspraak was. Ik heb eerlijk verteld hoe het met me gaat en we kwamen tot de conclusie dat de kwaliteit van leven drastisch veranderd is sinds een paar dagen antihormoon. Ze gaf aan dat ze een levenslustig (ze had er een ander woord voor maar dat ben ik weer vergeten) en positief persoon zag die de juiste keuzes maakt. Fijn om te horen dat ik mijn interne worsteling onzichtbaar kan maken en op dat moment voelde ik me ook goed genoeg.

Een fijn persoon. Ze vond het er goed uitzien en de plekken rond mijn tepel zou ik weg kunnen poetsen met ether. Lichamelijk onderzoek: geen opgezette klieren, cystes (die ik een tijd geleden ontdekte) en dus geen bijzonderheden. Toch een opluchting dat zij ook voelde dat het gladde beweegbare boontjes waren in beide koplampjes.

Snoetje gaf nog aan haar aan dat ik zo vergeetachtig ben. Goed dat hij mee was, want dat was ik vergeten.

 

Bij thuiskomst post van de CZ. Meteen gebeld (ik heb de loterij niet gewonnen en sinds de diagnose in beide handen een gat) en ook gemeld dat o.a. het zgn. begeleidingsgesprek bij de apotheek, waar ze geld voor vragen, niet heeft plaats gevonden. Ik heb die zgn. uitleg (hetgeen ook in de bijsluiter te lezen is) afgekapt. Op de 1e plaats omdat ik het bijzonder vervelend vond dat andere mensen konden meeluisteren en op de 2e plaats: KOEKOEK. Ik heb die informatie al van de internist. Het is geen diclofenacje of zo. Over dit soort medicijnen word je al uitvoerig geïnformeerd voordat het recept bij de apotheek ligt. 

Bij de apotheek ga ik zo nog even langs, want voor info die ik al had betaal ik niet.

 

En nu.......... van de zon genieten😊.

 

Weet je wat zo leuk is?  

De lieve schatten die me foto's sturen van mooie momenten waarvan ze weten dat ik ze waardeer en het heerlijk vind om van een afstand mee te genieten. Helpende gedachten.


Donderdag 3 mei 2018

Gisteravond rond 22.00u. weer thuis in het Limburgse land. Wat voelt het onwennig. Tijdens de rit alle mooie gesprekken nogmaals beleefd en met een dankbare glimlach op mijn snoet en van de omgeving genietend naar huis gehobbeld. Hoe heerlijk is het om in mijn blauwe schatje zo'n reis te maken in alle technische eenvoud. Altijd iemand die omkijkt, naast me komt rijden en de duim opsteekt of bij het tankstation me de oren van mijn kop vraagt. Doet me goed om die blije koppies te zien die vrolijk worden van hetgeen zij zien. Instant happiness💛.


Woensdag 2 mei 2018

De intentie was om 2 nachtjes met mezelf op stap te gaan en dus even weg van de waan van de dag. Ik heb er nog een nachtje aan vast moeten plakken, want de bijwerkingen gingen gewoon met me mee. 

Heerlijk om in het moment te zitten op een mooie plek en toch ook even de film van de afgelopen tijd te bekijken. Pffffff.

 

Mooie gesprekken gehad die me veel gebracht hebben. Het was heerlijk. Wat ben ik verwend met persoonlijke aandacht, heerlijke ontbijtjes en een prachtige omgeving.

 

Vanavond tuf ik terug naar Limburg en neem genoeg pauze. Na een uur rijden is mijn energie echt op, dus dat ga ik voorkomen door al eerder aan de kant te gaan. 

Maar eerst nog even genieten op het landgoed waar ik vannacht logeerde.

 

Voor herhaling vatbaar!💛


Zondag 29 april 2018

Vandaag vertrek ik voor een paar dagen naar een rustige plek in ons mooie land. Gewoon even weg. Of het me lukt om offline te gaan en te blijven? Die intentie is er wel. Woensdag meld ik me hier weer denk ik.


Zaterdag 28 april 2018

De dagen starten steeds vroeger. Voor 5en zat ik al aan de koffie. Tijd dus om gisteren door te nemen. Ondanks dat ik in een zware bui was heb ik me toch weer weten op te peppen. De naweeën van de migraine waren duidelijk op de voorgrond. Als migraine ervaringsdeskundige kan ik wel toegeven dat deze met vlag en wimpel geslaagd is. Om mezelf te ontvluchten ben ik met snoetje naar de weekmarkt in Kerkrade geweest. Visje gegeten, plantjes en een kitscherige ring gekocht. Binnen een uur waren we weer terug. De planten hebben tot in de middag moeten wachten. Zo blij met tomaten, koriander, sla en courgette. 


Vrijdag 27 april 2018

The day after. Pfffff. Geen migraine of hoofdpijn meer. Wat een verademing na 19 uur. 

Wat we vandaag gaan doen weet ik niet. Het park in Sittard is altijd gezellig met Koningsdag. Ik weet nu even niet of het slim is om me in de drukte te mengen. Eigenlijk weet ik het antwoord al. 

 

Van een lieve schat kreeg ik een boekentip en dat boek heb ik meteen besteld. Gisteren al met dichtgeknepen ogen in gebladerd. 'Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt'. 


Wat een verrassing als je niet meer weet dat ze vandaag bezorgd zouden worden. Cadeautje met een perfecte timing.

Donderdag 26 april 2018

Vannacht ben ik overreden door een hormonale vrachtwagen. Sodeknetters, wat is dit!? Zelfde symptomen als laatst en dat doet wat met me. Ik voel een enorme boosheid vanuit mijn tenen opkomen.

Dan te bedenken dat ik geen pijnstillers meer mag (ze hielpen toch niet). Waar is mijn 'scheldwoordenboek' want ik heb een leuke en creatieve aanvulling op mijn collectie.

Gelukkig belt de neuroloog vandaag met de resultaten van de MRI en kan ik het hopelijk even bespreken. 

 

Update

MRI zag normaal uit, dus alleen migraine. De hormonale link gelegd en nu ik 2 weken geen pijnstillers heb gehad, mag het weer. Max. 10 per maand. Aan de triptanen o.i.d. wil ik nog niet tenzij deze migraine zich vaker dan 1 keer per maand laat zien. Vandaag was ik weer gevloerd door een aanval en zo blij dat de rolluiken dicht waren. De neuroloog heeft gevraagd om haar op de hoogte te houden zodat ze het verloop kan volgen. Fijn.

 

 


Woensdag 25 april 2018

Ik begin het te leren om keuzes te maken en ik dien me echt weer aan mijn 2 uur regel te houden. Na 2 uur is de koek echt opeens op. Ik voel dat niet altijd aankomen. Vandaag daarom een langzaam-aan-dag. Even bijtanken en dat is prima. Vleugeltjes laten rusten voordat ik verder fladder. 

 

Het sporten en het voedingsschema bevallen me prima. Vandaag weer wat nieuwe recepten besproken. Echt jammie. Het sporten werkt verslavend vanwege het plezier dat ik eraan beleef en wat het me oplevert. Ik heb weer wat nieuwe oefeningen gekregen die we morgen samen gaan doornemen. Heb er zin in. 

 


Dinsdag 24 april 2018

Zie ik net dat mijn tekst die ik gisteravond getikt had niet opgeslagen is. Lekker dan. Geen idee wat ik precies beschreven had en ik kan wel een poging wagen. Het was een gezellige middag met 2 lieve schatten. Praten over koetjes en kanker en heerlijk kunnen lachen. Herinneringen opgehaald en dan merk ik wel dat het bij mij langer duurt voordat ik daar het juiste plaatje bij heb. Alsof ik in een papieren archief moet zoeken waar net een bladblazer huis heeft gehouden.

Bij snoetje logeert een lieve schat. Gezellig. Wat hebben die 2 een droge humor. 

 

De blauwe regen op de oprit is ieder jaar een bloemenpracht waar ik enorm van geniet. Het dak van mijn auto is na een regenbui in camouflagestijl. Dat laat ik er eigenlijk altijd gewoon opliggen, want binnen 2 weken verandert dat in een deken van bloemblaadjes. Zo dankbaar om dan de auto met de franse slag te wassen.

 

Ik vraag me trouwens af of het okee is dat ik mijn grenzen weer aan het verleggen ben omdat ik me een week goed genoeg voelde. Ik merk namelijk dat ik teruggefloten wordt. In mijn eigen valkuilen trappen is wel een dingetje. Even weer de voet van het gas en op de rem. Gewoon behouden wat er is.


Maandag 23 april 2018

Wat is de natuur hard gegaan de afgelopen week. De beukenhaag is al volledig groen. Prachtig om de 50 tinten groen in onze tuin te zien veranderen. 


Zondag 22 april 2018

Vandaag communiefeestje bij vrienden. De 1e keer sinds lange tijd weer eens in het feestgedruis. Ik heb er zin in en tegelijkertijd een onzekerheid over hoe het daarna met me zal gaan. Gewoon in het 'nu' blijven. Vanmiddag een date met het ligbed in de tuin. Ik heb trouwens mogen ervaren wat de zon met bestraalde huid doet: het brandt en jeukt. Probeer daar maar eens af te blijven.

 

Gisteren kreeg ik weer mooie foto's van bloesem. Daar krijg ik geen genoeg van en kan er naar blijven staren met een tevreden snoet. Zo fijn om te horen dat ze aan me moest denken bij het zien van al dat moois. Die kleine en voor mij oh zo grote dingen💛. 

 

18.00u. geweest en ik heb genoten van een heerlijk feest op een mooie locatie. Met het broertje van de communicant nog even poppenkast gespeeld. Ik was Ernie en hij Bert. Wat hebben we samen gelachen om onze grappen. 

Nu met de voetjes omhoog en genieten van mooie foto's van een lieve schat😉.

 

23.00u. Met de voetjes omhoog is een schoonheidsslaapje geworden. Gedroomd over deze heerlijke dag en daardoor schiet me te binnen dat ik nog bij de repetitie van een 'pipe band' ben gaan luisteren. Als ik dat hoor moet ik dichtbij gaan luisteren. Op verzoek van mij hebben ze het Schotse volksslied gespeeld. Alleen wist ik op dat moment even niet meer hoe het deuntje heette. KOEKOEK. Stond ik me dat toch te neuriën (daar zijn gelukkig geen opnames van).

Kippevel momentje, want ik vind 'bagpipes' waanzinnig mooi. Radio TV Maas & Mergelland was aanwezig voor opnames en daar ben ik terug te luisteren. De opname wordt me gemaild, dus heb ik een herinnering aan dat mooie moment. #helpendegedachten


Van een lieve schat gekregen. Doordenkertjes-woordspelingen daar krijg ik geen genoeg van.

Zaterdag 21 april 2018

Deze vergeetmeid had gisteren aan haar boodschappenlijstje gedacht. Yeah. Toen ik mijn kauwgum in de supermarkt wilde weggooien ging het mis. I.p.v. die mondklei gooide ik het briefje weg en ik stond er bij te kijken met een 'echt hè' uitdrukking op mijn snoet. 

 

Gisteren heb ik het thuiswerkgedeelte in de tuin gedaan. Heerlijk in de schaduw en een muziekje op de achtergrond. Goed kunnen doorwerken en dat voelde fijn. Wat een verschil met een paar weken geleden. 


Doei......

Vrijdag 20 april 2018

Heb ik me toch tot half 7 kunnen slapen en dan nog moe. Mijn oren piepen nog 'lekker' na. De ruis die normaal altijd op m'n oorzender zit is versterkt en daarbij dan die piep- of fluittoon. Is ook echt helpend om met tinnitus naar de ritmische klanken van een MRI apparaat te luisteren. 

Op de uitslag mag ik nog een weekje wachten. Als het goed is hoeven we daarvoor niet weer heen en weer omdat ik een telefonische afspraak heb laten plannen. 

 

Vandaag thuis werken aan een leuke opdracht. Eerst maar even echt wakker worden want ik slaap nog rechtop.


Donderdag 19 april 2018

Vanaf mijn ligbedje had ik gisteren dit uitzicht op mijn lievelingsboom #ginkgo biloba. Als kleine meid liep ik al in de tuin de blaadjes uit de knop te kijken. Ik was toe al onder de indruk van het mooie blad van deze boom en dat ben ik nog steeds. Natuurlijk zit ik nu ik dit schrijf weer met mijn snoet boven de koffie en neem me de tijd om echt wakker te worden. In alle rust en zonder tijdsdruk. Ik heb ervaren dat ik helemaal niet meer tegen enige vorm van druk en 'moeten' kan. Eerder presteerde ik het best onder druk en met een stok achter de deur. Die stok staat er nog letterlijk ook. 

 

Hoe heerlijk is het eigenlijk dat de tuinkussens vannacht buiten konden blijven liggen. Ziet met parasols en buitenkleden super gezellig uit en lokt me nu al naar buiten. Daar geef ik zo vroeg op de ochtend graag gehoor aan.

 

Komend weekend hebben we 2 feestjes. 1 op zaterdag en 1 op zondag. Aangezien ik ervaren heb dat ik daarna echt tutti kaputti ben ga ik ondanks dat ik me de afgelopen dagen goed genoeg voelde een keuze maken. Maximaal 2 uur op 1 van de 2 en dat is al langer dan een paar weken geleden. Het duurt me daarna te lang om weer enigszins bij de pinken te zijn en die energie kan mijn lijf dan niet aan m'n herstel besteden. Gelukkig is er alle begrip wat ik trouwens geheel vanzelfsprekend vind. 

 

Mijn hormoonhuishouding verandert met de dag. Jeugdpuistjes op de gekste plekken, dunner haar of haaruitval, veranderde smaak, ontembare zucht naar augurken en Amsterdamse uitjes. Mijn stemmingen wisselen minder en naast de afwezigheid van o.a. hoofdpijn is dat een prettige ervaring. Na een paar dagen Tamoxifen schoten mijn stemmingen alle windrichtingen op. Gelukkig kon ik me van te voren niet voorstellen wat de effecten van dat tabletje zouden zijn. Ik hield en houd me gewoon vast aan het gegeven dat er gebruik(st)ers zijn die nauwelijks klachten hebben. Vasthouden aan het feit dat alles wat ik de afgelopen periode aan bijwerkingen heb gehad ook weer voorbij gaat en genieten van de 'goede' dagen. Zo is het.

 

21.21u. en we zitten alweer een poosje in de auto. In het apparaat kon ik braaf stilliggen. Met mijn hoofd in een soort kooi kon ik ook niet veel anders. Ik lag er niet echt charmant bij met haarnetje, koptelefoon en pyjamabroek.

Ik was even vergeten hoe luidruchtig dat apparaat was en kon de ritmes mee neuriën. Ingebouwde boxen zodat ik tussendoor NPO2 kon luisteren. De CD die ik mee had heb ik toch maar niet gekozen. De contrastvloeistof gaf een koele prikkeling en dat werkte wel verfrissend op deze zomerse lentedag.

Het was heerlijk rustig in het ziekenhuis en snoetje vond het kunstwerk dat symbolisch staat voor hoop in de ontvangsthal bijzonder mooi. 

 

Ik zie zo langzamerhand dubbel, dus genoeg voor vandaag en even oogjes dichtknijpen.


Woensdag 18 april 2018

Om half 6 zat ik alweer beneden. Rolluiken omhoog en naar buiten koekeloeren. Ik kijk de blaadjes uit hun knoppen. Ben gisteren even door mijn hoofd aan het laten gaan. Een heerlijke dag. Op het terras dat 'vol' zat heb ik iemand bij me laten aanschuiven, want er waren aan mijn tafeltje nog 2 stoelen over. Why not.

Schijnbaar was het bijzonder wat ik deed gezien de positieve reacties die ik kreeg.

Strakkies weer heerlijk sporten. Ik verheug me er op. Wie had dat gedacht? Ik en sporten in combinatie met heerlijk?! Daarna heb ik een telefonische afspraak met een lieve schat. Zo fijn. Aansluitend kan ik snoetje uit school halen. Morgen moet hij mee naar Amsterdam, vanwege het tijdstip en hem niet weer hoeven dumpen. Klinkt misschien raar, maar zo voelt het voor mij ondanks dat anderen graag helpen. Ik wil hem al een poosje laten zien waar zijn moeder zo frequent heen gaat. Aangezien ik de keuze bij hem had gelaten kwam het er niet van. Hij heeft het er ook nauwelijks over. Heerlijk hoe hij in het moment leeft. Af en toe ga ik eens bij hem polsen en dan laat hij wel wat los en hoor ik wat hem bezighoudt. Dat zijn mooie gesprekken en dat maakt me nog trotser op m'n (onze) kanjer.

 

☉Het is inmiddels al 22.00u., de zon ligt al op één oor en ik zit nog na te genieten van deze mooie en zonovergoten dag. Met het bestraalde gebied dat tot aan mijn sleutelbeen reikt mag ik een jaar lang niet in de zon. Dan heb ik toch geluk dat ik in Nederland woon.

Met een sjaal om in de tuin lanterfanten (en mindful grasmaaien) zag ik niet zo zitten. Dacht ik toch dat ik hooggesloten shirtjes had. Niet zo hoog dus. Shirtje achterstevoren aan was geen optie, want bovenaan mijn rug ben ik ook bestraald. Dan maar mijn haren erover draperen.

 

Nu ik de dag zo doorneem denk ik ook aan morgen en merk dat ik 'chill' ben. De CD met rustige muziek ligt al klaar zodat ik ook rustig blijf liggen als een knakworst tussen een broodje. Het zou me toch gebeuren dat ik mee ga zingen en bewegen. Dat doe ik erna wel. 

 

 


Ze mogen weer uit de kast

Dinsdag 17 april 2018

Voordat ik gisteren in bed lag was het opeens toch laat. Nog even vanalles en nog wat en Instagram, Whatsapp en mail checken. Ik kreeg van een lieve schat nog mooie foto's doorgestuurd van de bloesem. Echt wauw. Instant happiness..... en helpende gedachte.

 

Vandaag ga ik sporten en ik neem weer de fiets. Vind het zo'n raar gezicht om met de auto te gaan en de warming up heb ik dan al mooi gedaan. Daarna ga ik eindelijk voor oogcontrole en nieuwe lenzen. Gelukkig heb ik nog 1 paar over waar ik 2 weken mee mag doen. Mijn ogen waren slechter geworden en leek alsof er een waas over zat. Sinds ik met die olie begonnen ben zie ik beter en het zicht is helder. Het uitslapen is een ander verhaal. Om half 6 zat ik alweer in de keuken met mijn snoet boven mijn emmer koffie. Ik werd wakker van buikkrampen hoewel het die periode nog niet is.  

 

Gisteren nog nieuwe 1-jarige bloeiers gekocht en geplant. Als ik naar buiten kijk zie ik die schattige kleine witte bloempjes. Aangezien het buiten ook een geordende chaos is qua bakken en potten moet ik vandaag nog wat plantjes halen. Er zijn nog wat plekjes over. Dit haar kies ik voor allemaal dezelfde plantjes op het terras. Bacopa (weegbreefamilie) bloeit van april tot november. Echt een dankbaar schatje. 

@jewelryforfighters

Het was en is een heerlijke dag. Vanmorgen sporten, ogen laten checken/lenzen besteld en bij bagels & beans in het zonnetje gezeten. Bij thuiskomst nog even gebeld met een lieve schat en in de tuin gemediteerd. 

 

De nare bijkomstigheid aan deze K-ziekte is dat bij klachten de link met kanker gelegd wordt. Dat wil ik niet en gaat in een miliseconde. De ervaringsdeskundigen om me heen herkennen dit en dat stelt wel gerust, al heb je die gedachte liever niet. Hopelijk slijt dat met de tijd, want de naweeën van die minigedachte zijn er wel. Niet uit te leggen en dat is dus wat 'ze' bedoelen met de onbevangenheid/ onbezorgdheid/vanzelfsprekendheid die verandert.

 

Zonder details, maar mijn afvoer is al meer dan 3 weken verstopt. Ja, al die huis-tuin-en-keuken dingetjes doe ik. Vanmorgen noemde ik het 'traffic jam on the A-Nal'. Zo lang ik nog een dosis humor heb gaat het goed, hoewel ik ook een kei ben in verbloemen en dus ook verzwijgen hoe het ècht gaat. Wil het er ook niet steeds over hebben, want alles wat je aandacht geeft groeit. Ik geef mog steeds liever Pokon aan mijn positieve en dus helpende gedachten.

 

Donderdagavond mag ik naar het AvL voor de MRI. Dat wordt nachtwerk.

30 tot 40 minuten ècht stilliggen. Oei. Hahahaha. Dat wordt een uitdaging als we net al 2 1/2uur in de auto hebben gezeten. Als ik daar uit kom stuiter ik het ziekenhuis door. Hoe heerlijk zou het zijn om door die lange gangen te skaten, dansen, huppelen, springen. Gewoon omdat het (niet) kan. Hmmmmm🤔😅. 

 


Maandag 16 april 2018

Ik heb geslapen als een roosje en wat is dat heerlijk wakker worden. Alweer een cadeautje.

Gisteren een rondje door de tuin gemaakt op zoek naar de lente. Wat gaat de natuur hard. Het terras is nog mooi groen en ik weet nog niet of ik het eraf haal. Het zijn de tegels uit de jaren 'toebak' en van de vorige bewoners. Ik zou liever van dat oude grind willen, want dat staat zo mooi bij de charme van het Pipihuis. 

 

Vandaag naar mijn werk en ik heb er zin in. Mijn collega's heb ik vorige week niet gezien. Ik ben benieuwd of er nog bloesem in de bomen in het aangrenzende park is. Dat ziet altijd magisch mooi uit. Als de bloemblaadjes vallen lijkt het alsof het sneeuwt. 

 

21.00u. en ik begin nu pas echt moe te worden. 

Het was de 3e dag op rij dat ik me goed genoeg voelde. O.a. geen hoofdpijn gehad, wat heerlijk. Ik weet niet wat me overkomt en geniet van dit moment. 

 

De bloesem in het park was al over zijn mooiste moment heen. Wat jammer. Misschien heeft er iemand een foto van gemaakt😉. 

 

Omdat ik zuinig wil zijn op mijn energie, duik ik vroeg het bed in.  


Zondag 15 april 2018

Het schatje op de foto staat elke ochtend te wachten op een aaitje. Doordat ik nu al een poos veel thuis ben is het een echt huiskonijn geworden. Snoetje had hem snoepie genoemd en ik noem hem Fritzke. 

Gisteren had ik energie voor 10 en heb daar dankbaar gebruik (of is het misbruik?) van gemaakt. Naar de winkels gelopen, staan kletsebetsen overal en nergens, op de fiets naar mijn afspraak en aansluitend mijn oefeningen gedaan. Die had ik gemist afgelopen week, want voel me er heel erg goed bij om op alle vlakken aan mezelf te werken. Het is voor een goed doel: ikke!  

Ik krijg een nieuw dieet (meer en gevarieerder) en een nieuw trainingsschema. Mooie opbouw. Het was heerlijk om zonder veel denktijd te hoeven nemen te kletsen als een waterval.

 

Mijn slaapritme zou ik graag anders zien. Elke nacht wakker worden zorgt toch echt niet voor minimaal 4 uur diepslaap. Het is zoals het is en toch zou het prettiger zijn als ik doorsliep. Kump good sjatje😎. 

 

Een overdosis zon......


Zaterdag 14 april 2018

Heerlijk geslapen, toch vroeg wakker en voel me wel meer dan okee.

Gisteravond eindelijk gestart met de echte en pure CBD olie. Lang getwijfeld vanwege de onzekerheid wat het voor mij zou kunnen doen. Nu denk ik: "Niet geschoten is altijd mis". In het AvL lieten ze het gebruik en de werking in het midden en de keuze aan mij. Ja, dat snap ik wel. (Over de farmaceutische mallemolen heb ik toch mijn eigen uitgesproken mening.) De olie smaakt verschrikkelijk vies en ruikt naar Amsterdam, maar voelde goed. 

 

Vanmiddag naar de afspraak met de trainer. Hopelijk vergis ik me nu niet in het tijdstip. Als ik daar toch ben ga ik meteen m'n oefeningen doen, want dat heb ik toch gemist deze week. 

Zo leuk om dit gisteren weer eens op de radio te horen. Deze heb ik nog op vinyl en dat klinkt veel mooier. Tijd dus voor m'n ochtenddansje. Silent disco @ home.


Vrijdag 13 april 2018

Gisteravond viel ik als een blok in slaap en natuurlijk werd ik rond 3 uur wakker. Elke nacht word ik wel 1 of meerdere keren wakker. Het lukt me om weer gewoon verder te slapen. In het hotel lukte me dat amper. Op een vreemde plek slaap ik nooit de 1e nacht en op vakantie heb ik afgelopen jaar 3 nachten overgeslagen. Altijd waakzaam schijnbaar. 

 

Bijna 7.00u. en ik zit te genieten van mijn zelf gemalen koffie. Na het slootwater van gisteren smaakt dit extra lekker.

Vandaag wordt het een langzaam-aan-dag, want meer zit er niet in. Snoetje heeft dankzij de staking een dagje vrij.

 

Ik moet vandaag even helemaal niets.

 

Terugblik

Goed kunnen bijtanken en heb de bank en het bed amper verlaten. Deed me goed en daardoor kon ik vanavond naar spacejump met mijn vriendin. De kinderen jumpen en wij kletsen. Deed me goed om haar weer te zien. De gezellige uitjes met lieve schatten stond even op een heel laag pitje omdat ik erna helemaal naar de kersen was. Nu niet, dus wordt vervolgd.

 

Wat kan ik toch vrolijk worden van muziek en kan dan niet stilzitten. Een lekker dansnummer van jaren geleden op de radio en ik stuiter vanzelf door de woonkamer. Zo lang ik dat doe gaat het mentaal goed met me. Dan ging het vanavond wel heel erg goed😁.


Donderdag 12 april 2018

Ben nog te moe om sterk te zijn en heb een ochtendhumeur. 

Ik heb zin om even te zeuren, schelden over alles wat me dwars zit en wat ik denk. Met name de angst voor uitzaaiing komt de laatste 2 weken vaker in me op. Hoe weet ik of ik helemaal 'schoon' ben. Ik heb zo'n hekel gekregen aan het K-woord dat ik boosheid voel opborrelen als ik het hoor of lees. Tja, het moet er toch eens uit. Lekker overal tegen schoppen. Daar heb ik zin in. 

 

Blèh. Geen zin in vandaag.

(Straks zal het wel weer beter gaan en anders niet; ook goed)

 

9.30u. 1e update

Gesprek met de internist was prettig. Hij heeft me gerustgesteld (bloedstollingen alleen mogelijk in de benen) en tegelijkertijd advies gegeven om rustiger aan te doen. Te veel 'ballen aan het hooghouden'. Dat ik alles doe is prima en dan m.n. het bewegen en de voeding. Het mag op de andere vlakken echt veel minder. Het heeft tijd nodig om te herstellen en dat accepteren en naar handelen. 

De bijwerkingen kunnen nog even aanhouden en het lijkt alsof ik in de piek zit. Nu stoppen zou zonde zijn. Als we samen kiezen om te stoppen dan zou dat puur zijn om te ervaren of het dan weer beter gaat. Ik heb hem beloofd dat ik nog even doorzet.

Ik moet zo nog even terug, want ik ben 2 dingen vergeten te vragen. 

 

13.00u. 2e update 

Ik zit inmiddels in het centrum in een tentje waar ik gisteren ook gegeten heb. Even de benen strekken voordat ik verder reis.

Bij de neuroloog een lang gesprek gehad en ze heeft me het hemd van mijn lijf gevraagd. Letterlijk. Toch fijn als je onderkleding er netjes uitziet....... Pfffffff.

Aanvullende testjes gehad en de puzzel neigt naar een voor mij nieuwe migrainevorm en daarbij ook een medicijnafhankelijke hoofdpijn. Toch volgende week de scan. Wanneer weet ik niet. Ze plannen het in. Geen paracetamol meer nemen vanaf nu.

 

Keizersgracht

Hier in Amsterdam ga ik lekker op in de massa en dat voelt zo fijn. Lekker klessebessen met geen idee wie. Net alsof ik daar nu ook meer van geniet. Aangezien ik nu om de hoek bij Palladium zit is de verleiding groot om mezelf een nieuw paar gympies te gunnen. "Niet omdat het moet maar omdat het (eigenlijk niet) kan". 

 

Thuis

Ik ben zo gaar van de afgelopen dagen dat ik over mijn moeheid heen ben nu. In de trein kakte ik in en opeens was ik er weer. Lekker ouderwetse gezelligheid in de coupé en over van alles en nog wat gekletst. Zelfs nog de slappe lach gehad. Heerlijk moment.

 

In het AvL met diverse mensen kunnen kletsen over de ziekte en de behandelingen. Zo fijn om zonder gêne met onbekenden te kletsen en over wat je wel en niet wilt; hoe je erin wilt staan en staat. Wat dit hele traject met je doet. Wat helpend is en wat vooral niet. Onbenullige dingen zijn nog onbenulliger en de energie niet waard. Ik hoorde een mooi verhaal over de immuuntherapie en had al gehoopt dat het zo'n positieve uitwerking heeft. Die man gaf aan dat hij zich nog nooit zo goed had gevoeld. Werd ik wel blij van. Genieten in het moment hoor ik telkens weer; ècht in het moment zijn en aan jezelf denken. Dat is de sleutel.

 

Ook heerlijk om te weten dat zoveel schatten dichtbij en verder weg aan me gedacht hebben, meeleven en op hun eigen manier reageren. Ben ik enorm dankbaar voor. Geeft me kracht.

 

Deze dag, waar ik geen zin in had, heeft een fijne wending gekregen en dat heb ik voor een groot gedeelte zelf gedaan.


Woensdag 11 april 2018

Van binnen kriebelt het en dat zijn geen lentekriebels. Ben een beetje zenuwachtig voor de reis en mijn afspraak morgen. Gaan ze mijn oestrogeenwaardes prikken o.i.d., mag ik al in de scan? Ik heb geen flauw idee. Echt helpend zijn sommige tv programma's ook niet. Ik kijk geen tv, filter het nieuws en toch krijg ik via de (social) media mee wat er allemaal te bekijken valt. De reis van je leven bijv. Alleen bij het idee al voel ik me slap in mijn benen. Emo-tv noem ik dat en dat is niet mijn ding. Mooi dat het voor die mensen goed voelt, maar ik word er niet vrolijk van. 

 

Straks mijn koffertje pakken en lekkers klaarzetten. De rest van de ochtend lanterfanten en ijsberen. 

Koffer inpakken wilde niet vlotten. Eigenlijk niet veel nodig en toch het gevoel dat ik iets vergat. Tijdens het inpakken werd ik zenuwachiger en bouwde ik een enorme spanning op. Geen idee waardoor en ik kan er wel naar gissen. Op weg naar het station kwam ik erachter dat ik mijn medicijnen vergeten was en dus weer terug naar huis.

 

Natuurlijk voelde ik me weer de toerist toen ik aankwam in Amsterdam en heb er echt van genoten. Het was heerlijk weer en een bruisende gezelligheid. Deed me goed. 

Ik voel mijn voeten niet meer en ben echt gaar.


Dinsdag 10 april 2018

En of het een feestje is tot nu toe. Ik ben opgestaan zonder die afschuwelijke druk in mijn hoofd en ik was binnen 10 minuten al echt wakker. Dat het bestaat? Dat moet gevierd worden😊.

 

Gisteren heb ik een quality momentje met mijn moeder gehad. We hebben genoten van het samen zijn en heerlijk gelachen. Natuurlijk even lunchen in de stad. Sittard blijft toch bijzonder mooi. Elke keer loop ik me te vergapen aan de mooie gevels alsof ik ze voor de 1e keer zie. Ik ben de eeuwige toerist.

Bij thuiskomst was ik 'tote hose' en heb me in bed gegooid. Even accu opgeladen en dat ging dit keer rap. 

 

Deze eeuwige toerist gaat morgen op tienertoer. Zo voelt het voor mij altijd als ik met de trein ga reizen. Wel een overjarige tiener, maar dat kan de pret niet drukken. De kaartjes scoren was een hele onderneming. Via vakantieveiling heb ik 2 enkeltjes voor samen €24,- kunnen krijgen. Ik kreeg 2 codes die ik op de NS site moest verzilveren. Als laatste stap nog even laten printen en klaar is Klara. Ready to go.

 

Deze week skip ik het sporten, want ik moet mijn energie even sparen. Straks gesprek met de trainer en daarna naar mijn werk. Dat is voldoende op 1 dag. Misschien dat ik zaterdag toch ga. Even afwachten wat het bezoek aan het AvL dit keer met me doet. In het Gasthuis is trouwens geen plek. Ze gaan een plekje voor me reserveren in een hotel in de buurt. Ben ik niet rouwig om, want daar kan ik woensdag nog even aan de bar hangen.

 

KOEKOEK

Hoe kan het dat ik met 2 kalenders en 1 digitale agenda me vergist heb in de tijd van mijn afspraak. Ik ben me toch een 'vergeetmeid'. Zo noemt snoetje me nu en dat betekent dat mijn vergeetachtigheid opvalt. 

Mijn afspraak is dus verzet naar zaterdag. Wat voelde ik me naar.

 

Ik vind het eigenlijk wel knap van mezelf dat het in huis en op de bank hangen me niet verveelt. Ik zie elke dag hetzelfde. 

 


Maandag 9 april 2018

yeah, ik voel me al ruim 2 uur echt lekker. Zo anders dan gisteren waar ik niets over kwijt wil. Dat bewaar ik voor donderdag om te bespreken en hopelijk dan weer te vergeten. Ben buiten gaan zitten en heb de zon zien opkomen. Ik zat al om half 6 buiten. Héérlijk. Daarna een feestje gebouwd in de keuken. Ik moest gewoon even dansen. Een soort van vreugdedansje en die energie die nog diep van binnen zit moet er toch eens uit. 


Zondag 8 april 2018

Volgens mij doet de zon er vandaag net zo lang over om wakker te worden als ikke. Bij mij hangt er ook elke dag sluierbewolking voor die zich de tijd neemt om weg te trekken. Het belangrijkste is dat die ook wegtrekt. 

 

Gisteren is onze 'tuintafel' in elkaar gekukeld. Dat wordt weer een nieuwe grote kabelhaspel schuren en verven. Nu staat de grote tuintafel op die plek en dat ziet te gestyled uit. Past niet echt bij de geordende chaos. Met kleurrijke frutsels en prutsels erop komt dat helemaal goed. 

 

 


Logeren naast het instituut......

Zaterdag 7 april 2018

Woensdag ga ik met de trein naar Amsterdam. Ik heb een kamer in het gasthuis gereserveerd en hopelijk krijg ik de bevestiging dat er plek is. Het gasthuis  ligt op loopafstand van het AvL. Dit keer ga ik alleen en met de trein. Zo hoeven we niets voor snoetje te regelen en niet om half 6 al in de auto. Boek mee en muziek luisteren en dan komt dat helemaal goed. Lijkt me wel apart om in het gasthuis te logeren tussen andere patiënten. Dan sta ik weer met beide benen op de grond. 

 

Het is trouwens erg knap van me dat ik gisteren toch nog vergeten ben om voor mijn lenzen te bellen.

Zouden ze donderdag ook kunnen zien dat ik wat bytes in mijn geheugen mis of zijn mijn geheugenbestanden gehackt. 

 

22.00u.

Jemineetje wat een heerlijke dag. Deze temperatuur en de helderblauwe hemel voelt toch als een cadeau. Lekker in de tuin geklungeld. Met zonder mouw naar buiten. Hoe lekker is dat! 

Zittend op een kleedje wat onkruid wieden en tussendoor naar de blauwe hemel staren. Elk jaar verwonder ik me weer hoe snel de tuin lichtgroen kleurt en het gepeupel op zoek gaat naar vroege bloeiers. Ik heb zelfs het terras nog geveegd en me daarna op een bedje in de tuin gegooid met alleen mijn

tl-buizen in de zon. 

Wat een genot om ook buiten te eten en dan hebben we morgen weer zo'n stralende dag. Wie wordt daar nu niet vrolijk van......


I need some Vitamine Zee......

Vrijdag 6 april 2018

Bijna half 6 en de powerknop is alweer ingedrukt. Om 3 uur lag ik al te woelen en het is me weer gelukt om verder te tukken. Sinds afgelopen zaterdag ben ik zo blij als ik wakker word. Klinkt misschien raar, maar ik vind in slaap vallen nu wel een beetje eng. Bang om niet meer wakker te worden. Irreële angst en toch is het er even. Nu ben ik een ster in omdenken en weet mijn gedachten om de tuin te leiden, zodat ik met een tevreden glimlach in slaap val. 

 

Denkend aan de weersvoorspelling merk ik dat ik van binnen huppel. Wat zou ik graag de zee zien en naar de horizon staren. Met blote voeten in het zand, wind in mijn haar en schelpjes zoeken. Op een handdoekje een tukkie doen met het geruis van de zee als slaapdeuntje. Voor mijn part een zandkasteel bouwen dat daarna langzaam door de zee meegenomen wordt. Hoe heerlijk is dat? I love it💛. 

 

Vandaag eerst thuis werken en daarna eindelijk bellen voor nieuwe lenzen. Het staat al 2 weken op mijn weekplanner en toch vergeet ik het. Gelukkig kan ik er nog steeds de humor van inzien als ik dingen vergeet.

 

Mijn babyblauwe schatje staat al de trappelen in de garage. Denk dat ik straks snoetje ermee uit school ga halen. Zo heerlijk om in die mooie eenvoud te rijden en de glimlach die ik dan op mijn snoet heb is er moeilijk af te poetsen. Vitamine K (éver). Werkt verslavend.

 

Update

Hoe blij kun je zijn met post van het kankerinstituut....... Ik heb 12 april een afspraak bij de neuroloog en heb net de afspraak met de internist kunnen verzetten naar dezelfde dag. Scheelt toch een ritje naar Amsterdam. Het wordt daardoor wel een hele vroege of een hotel. 


Donderdag 5 april 2018

Waarom zet ik de wekker eigenlijk? Ik ben toch elke dag samen met de vogels wakker. Ik slaap zo licht dat ik ze zelfs met mijn oordopjes in hoor twitteren. Om 5.00u. was ik al wakker en het is me gelukt om nog een uurtje te blijven liggen. Is trouwens best knap als je lange haar rechtop staat als je wakker wordt. Mijn haar wordt trouwens erg dun en futloos. Zie eruit als eens hazewindhond. Qua lijn ook. Ik val nog steeds af hoewel ik meer mag eten omdat ik af aan het vallen was. Als het zo doorgaat heb ik echt 2 platte koplampjes.

Hoe voel ik me eigenlijk? Geen idee. Kan er geen passend woord voor vinden en ben nog niet helemaal wakker ondanks de emmer koffie. 

Buiten wordt het al langzaam licht. Blijft mooi om elke ochtend naar buiten te staren en niets te denken. 


Ik zal me niet vervelen😏 en de afspraak bij de neuroloog moet er nog tussen......

Woensdag 4 april 2018

Als ik de weermensen (genderneutraal👫) mag geloven wordt het rokjesdag eind van de week. Mijn benen lijken wel wandelende tl-buizen. Gisteren nagefloten op straat en dat terwijl de zon zich niet liet zien. Echt bizar hoe vasthoudend die gast was. Bleef maar hard fluiten en naar me schreeuwen totdat ik bij de sportschool binnen was. Ik werd enorm boos en ben gelukkig gewoon doorgelopen. Ik ga vogelzaad kopen en zal dat aanbieden als het nog eens voorkomt, want helaas gebeurt dat vaker. Telkens dezelfde ranzige types. 

 

Wat is het heerlijk om zonder hoofdpijn wakker te worden. Dat het bestaat. Ondanks dat de gesprekken met het AvL me bezig hebben gehouden goed geslapen en voel me best wel fit eigenlijk. Ik mediteer me suf en dat lijkt echt te helpen en me in het moment te houden. Ook het samen naar een onnozele lachfilm koekeloeren hielp me gisteren enorm. Buikpijn en buikspieren van het lachen. 

Dreamer......... I'm a dreamer 2🙄


Dinsdag 3 april 2018

Heerlijk 'gesport' en op mijn werk geweest. Fijn om iedereen weer te zien. Op weg naar mijn werk zat ik met natte ogen te trappelen van ongeduld. Op het werk is alles voor een groot gedeelte hetzefde gebleven en dat voelt veilig.

 

Vanmiddag heb ik het AvL gevraagd om me terug te bellen. Binnen 10 minuten hing de verpleegkundig specialist van mijn internist al aan de lijn. Wat een prettig en begripvol gesprek. Ze wist precies te verwoorden wat mijn ervaring van zaterdag met me deed. 

Geen normale bijwerking en ze dacht aan een bloedstolsel in het hoofd. Bloedstolsels zijn wel een bijwerking zei ze (ben ik blij dat ik de bijsluiter aan de kant gegooid had en dit niet wist of vergeten was). Spierverslapper niet nemen. Dat dacht ik al😅.

Ze gaat overleggen met mijn internist.

 

Jeminee, wat kan het snel. Alweer binnen 10 minuten gebeld. Top.

Ik mag binnen 2 weken naar de neuroloog in het AvL. Dat is fijn en tegelijkertijd waarom niet hier in de buurt. Als ik het me goed herinner vanwege een mogelijke link met de kanker. Indien het in de tussentijd nogmaals voorkomt moet ik ze meteen bellen. Ook een geruststelling hoewel ik er liever van uitga dat het niet meer in die mate voorkomt. De huisarts heeft ook nog contact met me gezocht. Die betrokkenheid voelt goed, vooral nu ik het ècht nodig heb.

 

Wat voelt het trouwens fijn als je een specialist hoort zeggen dat ie trots is op hoe ik bezig ben. Alsof Sinterklaas zegt dat je lief bent geweest. Hahahaha....... NOT.......

Nooit te oud voor complimentjes.

 

Gisteren per toeval een paar cystes in de borst ontdekt. Ik had al lang niet meer gecontroleerd maar voelde nu een pijnscheut toen ik gestoten werd en greep naar de linkerborst. Daar voelde ik een dikke boon en meerdere kleintjes. Dan flitst er toch heel even vanalles door m'n hoofd en kon het daarna gelukkig snel van me af zetten. 


Maandag 2 april 2018

Gisteren had ik een redelijke dag en daar was ik blij mee. Gewoon samen genoten in het moment. Ik moet mezelf en mijn lijf opnieuw leren kennen, want doordat ik iedere dag verrast word ben ik mijn vertrouwen een beetje kwijt. Ik wil er niet mee bezig zijn en toch is het lastig om bepaalde klachten te negeren en me geen zorgen te maken. Als je al geen 'levensweg' meer kunt spelen zonder weg te trekken. Ik kon er gelukkig nog om lachen dat ik telkens de draad in het spel kwijtraakte en de opdrachten anders verwoordde dan hoe het er stond. Was mijn dirty mind en acute leesblindheid😏. Ik had trouwens wel gewonnen. Hihihihi. Puur geluk.....

 

Mijn optimisme, humor, levenslust en kracht zijn nog aanwezig. Al moet ik sommige dagen wat langer zoeken en dat terwijl ik niet van verstoppertje spelen hou. 


Zondag 1 april 2018


Zaterdag 31 maart 2018

Vannacht redelijk kunnen slapen. Ben maar een paar keer kort wakker geweest. 

Na een lange tijd niet meer in het handboek gesnuffeld te hebben, heb ik gisteren de draad weer opgepakt. Wat schrijft deze man eerlijk, oprecht en luchtig. Niet belerend, maar wel informatief. 'Doen wat goed voor JOU is'. Dat probeer ik ook en leer in korte tijd zoveel over mezelf.

 

Vanmiddag toch naar de huisartsenpost geweest. Ik kon vanwege de hoofdpijn o.a. helemaal niet meer uit mijn woorden komen, verdoofd gevoel in mijn gezicht en trok weg. Daar schrok ik enorm van. Na 2 uur in een overvolle wachtruimte waar de akoestiek aan alle ongunstige voorwaarden voldeed werden wat neurologische testjes gedaan.  Ik ben geslaagd, gelukkig. De hoofdpijn is een bijwerking van de Tamoxifen was de conclusie. Dinsdag bel ik hierover met het AvL. Ik heb spierverslappers gekregen en die leg ik toch nog even in de kast voor een noodgeval. Geen symptoombestrijding voor mij, maar een keuze maken. Met deze bijwerking is functioneren geen uitdaging maar een beperking en daar pas ik voor. Wordt vervolgd.

 

Voor nu dus weer wat gas terug en heb het gevoel dat ik stilsta. 


Vrijdag 30 maart 2018

Het is alweer een poos geleden dat ik de slaap niet kon vatten. Was ik toch bijna vergeten hoe dat voelt. Om mijn geheugen op te frissen heeft mijn brein haar eigen feestje. Het is half 3 en ik spook alweer een paar uur rond. Gewoon wachten totdat ik moe word, even door mijn site scrollen, gedachten laten komen en gaan...... Denk dat ik nog wat ga lezen, want boven een boek zit ik al snel te knikkebollen.

 

Inmiddels alweer half 9. Van 3 tot 7u. heb ik wat hazenslaapjes kunnen doen. Ik ben nog steeds rusteloos en heb een gejaagd gevoel. Gisteren in de auto zag ik lijkbleek en moest de hele rit kokhalzen. Niet echt handig op de autosnelweg😏. 

 

 


Donderdag 29 maart 2018

Jemineetje, wat kan het per dag verschillen. Ik kan er geen pijl op trekken. Binnen 2 uur is de koek echt op en moet ik bijtanken. Moet het er maar mee doen en ben dus kampioen in bankhangen geworden. Dat is met die mooie blauwe lucht geen straf om liggend naar buiten te staren. 

 

Afgelopen week kreeg ik een gesprek over kanker mee en ik werd intern 'woedend'. Volgens mij trok ik er echt een raar (zoals ik kan kijken als iets me waanzinnig irriteert) gezicht bij. Wat fijn dat je dan de keuze hebt om op te staan en ergens anders te gaan zitten. 

 

Het wordt trouwens eens tijd dat ik die stoelen afmaak. Schiet dus echt niet op. Ik vergeet het gewoon in de waan van de dag. 


Woensdag 28 maart 2018

Wat kan ik genieten van een 'goede' dag. Voelt als een cadeautje.

Mijn oefeningen gingen goed en ik hou me keurig aan het voedingsadvies. Lekker variëren mag, dus kan ik mijn creativiteit er op los laten. 

Nu toch maar even liggen voordat ik snoetje uit school ga halen. Na zo'n rit heen en weer (een dik uur) ben ik gaar.

 

Om te vieren dat ik me okee voel heb ik 2 schatjes voor in huis gekocht. Planten heb ik immers nooit genoeg.


Dinsdag 27 maart 2018

Ik heb de klok één dag vooruit gezet. Wat heb ik gisteren hard gezocht naar helpende momenten en een paar gevonden. Pffff.

 

Vandaag even in de pauze stand, op de rem, gas terug en even bijtanken. Gewoon helemaal niks behalve mijn evaluatie gesprek met de trainer. Kan ik meteen mijn ervaring van gisteren delen, want na 5 minuten 'trainen' trok ik compleet weg en ben naar huis gegaan. De aangepaste voeding bevalt me prima en nu bespreken of er meer variaties mogelijk zijn. Natuurlijk heb ik al enige variatie toegepast en moet even bij hem checken of dat verstandig is. 


Zondag 25 maart 2018

Ben op dezelfde tijd wakker, het is alleen een uur later. Vraag me elk jaar af wanneer ze nu eens stoppen met die onzin. Langer licht wordt het uiteindelijk toch en op een warme zomeravond de tuinfakkels en vuurkorven wat eerder aan zou toch ook prima zijn. 

Bij mij is de tijd geen uur maar een hele dag vooruit gegaan. Denk de hele tijd dat het maandag is. 


Zaterdag 24 maart 2018

Fris en fruitig. Ja ja, dat ben ik ook na een uur naar buiten staren, 2 emmers koffie en een laag plamuur op m'n snoet. 

 

Iets na 8ten stond ik boven op de Wilhelminaberg. Had me vannacht bedacht dat ik dat wilde doen. In alle rust in de verte turen met muziek in mijn oren. Hoe ik boven geraakt ben is een ander verhaal, dus dat skip ik even. 

Aansluitend door het bos geslenterd en frisse lucht gesnoven. Wat een heerlijk serene sfeer hing er en als cadeautje heb ik reigers en een ooievaar op hun nest zien staan. Mooi!!

 

Vanmiddag 'getest' hoe lang ik kan stofzuigen en dweilen. Tja, als de voorjaarszon naar binnen schijnt dan ontkom je er niet meer aan.

Wat heb ik me verkeken zeg in de impact. Het licht ging me uit en ik had alleen de woonkamer (het is bepaald geen schuur) en keuken gedaan. Gas terug en op de rem dus. Ik dacht eigenlijk dat ik zo'n klusje al kon klaren. Heb ik me vergist en mocht weer lekker de rest van de dag 'op de blaren zitten'😓. De kortademigheid ging in rust weer langzaam weg.

In de rest van de dagdagelijkse doedingen heb ik enigzins mijn draai gevonden. Goed verdelen en telkens keuzes maken. 

 

Bedenk me net dat ik al een poos niet meer geschreven heb over het herstel van mijn linker schatje. Voor en tijdens de bestraling was ik superblij met het resultaat en de littekens zijn nu bijna niet meer te zien. (Zou bijna gaan denken dat er niets gebeurd is.)

De steken zijn er wel nog en dan vnl. na fysieke en/of mentale inspanning. Het ziet er nu echt niet uit. "Jaiks" als ik in de spiegel ernaar kijk. De nawerking van de bestralingen doet zijn werk. Het hele gebied is o.a. verkleurd en nu hele donkere plekken en korstjes. Ziet eruit als een aangebrand stuk vlees. Voor mezelf heb ik foto's gemaakt. Lijkt me goed om het hele gebeuren een plekje te geven. Het bestraalde gebied jeukt al een poosje niet meer en dat is een opluchting. Ik zie nu pas echt hoe groot het bestralingsgebied was. Dat moet ook wel met 9 bestralingen per keer🤔. 

 

 


Vrijdag 23 maart 2018

Bijna 12.00u. en net de ochtend afgesloten met een tussendoortje. Het zoete lekkers staat er nog steeds. Geen trek in sinds ik me aan het voedingsadvies hou. Ik heb er gewoon geen behoefte aan en dat is een wonder. 

 

Vanmorgen thuis gewerkt aan mijn taak t.b.v. mijn re-integratie. Het ging redelijk en toch ben ik tevreden. Mooi dat ik tevreden kan zijn met minder. Goed is goed genoeg. Laat dat 1 van de cadeautjes zijn. Ik heb het nodig om tussendoor rustmomentjes te nemen en heb dat ook gedaan. 

 

Zit wat voor me uit te staren in de keuken. Zoveel gedachten die oppoppen. Gelukkig word ik afgeleid door de meesjes in de tuin die op ontdekkingstocht zijn bij het vogelhuisje. Wat een zenuwachtige beesten eigenlijk. Dat hupt en fladdert onafgebroken heen en weer.


Donderdag 22 maart 2018

Vandaag vond ik het zomaar een goed moment om alle kaarten af te halen. Ik was er meer dan een uur mee bezig vanwege de plakkertjes die achter de wasknijpers zaten. Een mindful klusje. Natuurlijk bewaar ik ze om er af en toe nog eens in te neuzen. Goed voor de verwerking van het hele gebeuren. 

 

Nu ben ik even naar boven gevlucht, want de schoorsteenvegers zijn aan het werk en daar heb ik ff geen zin in. Kachel aan de kant, stofzuigen en kanaal vegen. Dit werd meestal gedaan als ik op mijn werk was.

Hellup. We hadden het al een aantal keer verplaatst, maar vandaag moet het dan toch.

Hopelijk is de woonkamer zo meteen nog kleurrijk en niet saai grijs van het roet. Zal wel goed komen.

 

 


Woensdag 21 maart 2018

Wat een heerlijke gedachte dat gisteren de lente begonnen is en de zon zich voorzichtig laat zien. 'De kriebels in mijn keel zijn verhuisd naar mijn buik'. 

 

2 keer per week 'sporten' op 60 tot 80% bevalt me. Meer zou ook niet lukken en verre van slim zijn. In een geduldig tempo het persoonlijke schema afwerken gaat me wel goed af. Ik ben tevreden met mijn geklungel. Dat ik bij iedere oefening 5 keer op de lijst moet kijken neem ik op de koop toe. Ik vergeet telkens weer een detail als ik wil beginnen.

Even aan niets denken en alleen maar met de oefeningen bezig zijn zorgt ervoor dat ik in het moment ben. Vandaag was mijn planning iets te krap, want de laatste oefening heb ik moeten skippen. Ik had al langer geleden een gezellig theeleut momentje met een lieve schat gepland en dacht dat het 'sporten' er wel voor zou passen. Nah, niet dus. Ik moet er toch een uur voor uittrekken in het tempo dat ik nu heb.

Het was en is nog steeds een heerlijke dag en voel me best okee. Moeheid blijft me wel overvallen en ik geef er aan toe, want ik heb mogen ervaren dat ik anders kortsluiting krijg en dan duurt het weer langer voordat ik er weer bij ben. Het vlammetje is weer wat hoger gelukkig. Koorts heb ik sinds vandaag niet meer en de holtes lijken ook weer wat vrijer te zijn. Wat een opluchting, zeg. 


20 maart 2018

Vandaag was ik een paar uurtjes op mijn werk en dat deed wat met me. Heerlijk om iedereen te zien en tegelijkertijd kwam het besef pas echt dat ik er nu een poosje niet was. Het voelde goed om er even te zijn, plan te bespreken, socialiseren in de pauze en even snoetjes kijken in enkele groepen.

 

Verder heb ik geen fluit gedaan vandaag, was tutti kaputti en heb de binnenkant van mijn ogen bekeken.

 

🌸YOEHOE, het is lente🌸

 

 


Maandag 19 maart 2018

De emmers koffie heb ik al op.  

Ik heb me bedacht dat ik een geit ga kopen om samen te mekkeren. Gewoon omdat het me heerlijk lijkt. Sinds gisteren merk ik dat mijn holtes verstopt of ontstoken zijn en ervaar een gekraak en geknak in mijn hoofd. Lekker stomen met Amol, dat ruikt heerlijk. Wat kunnen 10 minuten lang duren als ik boven dat keteltje hang. 

Mijn 'bomen in bloei allergie' is ook weer terug van weggeweest. Onze hazelaar staat in 'bloei' 🤔. Leuk hè, zo'n verminderde weerstand door deze hele reutemeteut. Komt goed. Ik doe er alles aan om op te knappen. De hele mallemolen draait toch door.

 

Ben ook al een paar dagen met het voedingsadvies bezig en dat bevalt prima. Het enige nadeel is dat ik nu ook gewicht verlies en dat heb ik liever niet. 


Zondag 18 maart 2018


Zaterdag 17 maart 2018

Gisteren schreef ik nog dat ik me in een oogwenk anders kan voelen. Dat is precies wat er nu is. Ik heb weer koorts en hoger dan eerder deze week. Raar, maar waar. De enorme hoofdpijn die ik voelde toen ik wakker werd is niet te negeren. Dacht ik toch dat die griep zijn koffers al gepakt had. Niet dus. Het positieve is dat ik me niet zo slap voel als woensdag. Tegelijkertijd is dat een valkuil, want als ik me redelijk voel verken en overschrijd ik graag mijn grenzen. Heeft me altijd ver gebracht en zit er gewoon in. Misschien ligt er ergens tussen de spullen van snoetje een fluitje om mezelf terug te fluiten. Vervelend voor m'n mannen: weekend en ik lig weer in de kreukels. Ik heb gemerkt dat het lastig voor ze is om met deze versie van mij om te gaan. Gebruiksaanwijzing is in de maak. 

 

Deze week kreeg ik bericht uit Mexico dat mijn oudste broer en m'n neefje naar Nederland komen in de zomer. Wat een geweldig nieuws en iets moois om naar uit te kijken. Ik wil gewoon een hele dikke knuffel van die grote knuffelbeer (en de heerlijke kruiden e.d. die hij altijd meeneemt🤣).


Vrijdag 16 maart 2018

Woorden zijn overbodig bij onderstaande quote. Het gevoel dat ik krijg bij mensen is voor mij altijd al belangrijker geweest dan de woorden of daden. Soms matchen de woorden niet bij wat ik zie en ervaar. Nu ben ik daar nog gevoeliger voor. Sferen kunnen me maken of breken. 

Het is heerlijk om te kletsen met ervaringsdeskundigen en begripvolle schatten die gelukkig niet ervaringsdeskundig zijn op dit gebied. Even heerlijk om telefonisch of afgelopen maandag face to face te 'kankeren' en zo mag ik het zelf noemen. 

 

Maandag start ik met sporten. Ik heb een mooi op maat geschreven eet- en sportplan gekregen. Voelt goed. Meer dan goed en ik stuiter intern om ook op dit gebied aan mijn herstel te gaan werken. Daarnaast natuurlijk een vervolgstap in mijn werk en dat dien ik nog te bespreken. Ik moet zorgen voor balans en keuzes maken. Ik voel dat ik weer in 'the flow' kom en dat maakt me blij. Nu dus genieten van deze ervaring want in een oogwenk kan ik me opeens anders voelen. Daar moet ik enorm aan wennen. Gelukkig 🤕 herkenbaar als ik er met mede antihormoongebruikers over babbel. 


Donderdag 15 maart 2018

#stayinbedday heeft me wel goed gedaan. Voel me echt minder grieperig, maar de koorts is er nog steeds. De enorme hoofdpijn is als sneeuw voor de zon verdwenen. Ben gewoon heel slap en voel me verder wel okee eigenlijk. Vanmorgen naar de bedrijfsarts. Dat moet toch lukken🤒. 

 

Toen ik gisteren even naar beneden ging stond er een waanzinnig mooi bloemetje op me te wachten. Deze kreeg ik van de lieve schatten waarmee ik afgelopen maandag zou gaan eten, maar afgezegd had. De superblije lentetekening die ik per post mocht ontvangen toverde ook al een glimlach op mijn snoet. 

 


Woensdag 14 maart 2018

6.30u. Net het zwarte goud met melk en suiker weggewerkt en zit de dag in mijn hoofd door te lopen. Ik ga vanmiddag nl. naar een bijeenkomst voor mijn werk (ga het gewoon proberen, want heb ik nodig voor mijn taak) en zal tussendoor m'n snoetje uit school halen. Gisteravond al een soort tijdschema gemaakt, want anders vergeet ik een stap. 

 

Vanmorgen gaan we naar de uitvaart van de vader van een vriend. Wat kwam dat nieuws vorige week hard binnen. Een enorme brok in mijn keel toen ik de lieve schat hoorde. Heb veel aan ze gedacht. 

 

9.00u. Net een afspraak bij de huisarts gemaakt en ik kan om 12.30u. terecht.

Koorts (dat heb ik nooit), slap, tintelingen, duizelig, misselijkheid en mijn hoofd bonkt overal. Ik kijk zowat scheel en vertyp me de hele tijd. De hoofdpijn wordt ondanks pijnstillers heviger. Wat anders dan hoe ik opstond zeg. 

Of het gaat lukken om straks naar de uitvaart te gaan? [Diepe zucht]

 

17.40u. Ik heb dus de griep en moest naar bed om uit te zieken. Nu weet ik dus ook hoe de griep voelt. Heeft me gevloerd. Ik ga ervan uit dat vandaag de laatste stuiptrekking was omdat ik de klachten van vandaag al langer had en nu even allemaal hevig doorkwamen met koorts. Of ik gelijk heb? 

#stayinbedday IG


Dinsdag 13 maart 2018

Buiten lijkt het wel herfst en bij mij stormt het ook weer. Vermoeiend en deprimerend omdat niets vanzelf gaat. Gelukkig zie ik er anders uit dan hoe ik me voel, daar zorg ik wel voor. Ik ben het zo zat. Mijn energie om me door de mindere momenten te trekken is echt op en dat maakt me boos. Waardoor de energie nu op is boeit me niet, want belangrijker is hoe ik energie krijg en ga doseren.

Ik kwam laatst per toeval op een blog van een lieve schat. Zij schrijft zo puur en haar worsteling is zo herkenbaar. Daardoor besef ik dat het er mag zijn. Heerlijk om te lezen en het geeft me kracht. 

 

Vanavond zou ik naar een etentje gaan en dat ga ik afzeggen. Kost me tijdens en daarna te veel en ben dan ziek. Afgelopen weekend mogen ervaren helaas en de impact was enorm. 

Komt wel weer. Prioriteiten stellen en kleine stappen blijven zetten.

 

21.40u.

Ik heb mijn hoofd weer leeg gemaakt en het leggedeelte van de kledingkast leeggegooid. Een heerlijke puinzooi was het resultaat en aangezien deze hoop laten liggen geen optie was heb ik alles weer redelijk netjes opgevouwen. Kwam broeken en shirtjes tegen waarvan ik me afvroeg hoe ik daar ooit ingepast heb. 5 vuilniszakken vol konden weg. Heerlijk zo'n lege kast. Er liggen nog maar 28 rokjes en bedenk me nu dat op m'n zolderkamertje ook nog wat ligt in een koffer, want ik had geen plek😅. 

Na het opruimen was ik gaar, maar wel even een leger hoofd.

 

Net zag ik het aantal bezoekers van mijn site (ik moet dan even doorklikken en dat vergeet ik gewoon). Jeminee, wat fijn dat er zo meegelezen wordt. Dat geeft me kracht en voelt goed. Dank jullie wel💛.


Maandag 12 maart 2018

Wat doe ik als mijn auto bij de garage staat voor de APK? Dan pak ik toch gewoon de kever...... JOEPIE. 


Zondag 11 maart 2018

Meer dan niets doen zit er niet in vandaag. Verplicht lanterfanten dus.

 


Zaterdag 10 maart 2018

Het goede gevoel van gisteren is er nog steeds. Voelt fijn om de grenzen te stretchen. Dat heeft me altijd verder gebracht.

 

De wekelijkse boodschappen ga ik weer op zaterdag doen (structuur). Kan ik tussendoor altijd nog voor wat kleine dingen de straat op en af.

 

Mijn interne processen zijn weer wat afgezwakt en dat geeft rust in mijn bovenkamer. Wat een verschil. Dat wil ik vasthouden. 

Lief is vandaag 44 lentes. Waar is dat feestje? Niet hier, dat gaat me echt niet lukken. 

 

Als ik langs de spiegel loop moet ik toch steeds even naar mijn haar kijken. Ziet er goed uit wat ik zie en dat werkt door. 

(#helpendegedachtenvoormij)

 

De afgelopen dagen heb ik gemerkt dat mijn smaak aan het veranderen is. Ik eet weer bananen en augurken zijn niet aan te slepen. Bij Appie sta ik normaal te kwijlen bij de chocolade en nu stond ik voor de augurken🤣. Zelfs toen ik zwanger was had ik die drang niet. Omdat ik niet kon kiezen heb ik 3 smaken gekocht  (en de chocolade natuurlijk ook😇). Ècht hè, kan het nog gekker.......


Vrijdag 9 maart 2018

Gisteren een fijn gesprek gehad en we gaan werken aan mijn conditie en kracht. Een oefening voor thuis heb ik al meegekregen. De onderrug versterken zodat ik niet nog een keer erdoor knal.

Ik heb er zin in omdat ik er in geloof dat het me echt gaat helpen. 3 keer per week op een vast moment helpt me ook om weer in de regelmaat te komen en uit de sleur.

Ben niet meer trap gaan lopen gisteren. 

 

 

Ondanks dat het vaker even echt niet gaat blijf ik de grenzen verleggen en aftasten wat ik wel al kan. Ook tijdens gesprekken doe ik extra mijn best om het te blijven volgen. Ik probeer door de kortsluiting die ik ervaar heen te komen. Er zijn al momenten waarop het lukt en ik vraag om denktijd. 

 

Vanmorgen na 13 weken mijn haren laten verwennen. Wat is het mooi geworden en wat voelt het goed om mezelf zo in de spiegel te zien. Het was echt nodig. Heerlijk om zo verwend te worden en dit geeft me energie. De voor en na foto is een wereld van verschil. De nieuwe 'grijs' blonde tinten staan fantastisch. Goede keuze van G. 

Ik ging bijna van mijn stokje en ben wat gaan rondlopen. Rust roest.....

Aan de wastafel wel even mijn ogen dicht geknepen. Zzzzzzz😊.

Ik ga nu proberen om niet toe te geven aan de moeheid die ik op dit moment ervaar en ga thuis werken.

 

Update

Het uurtje thuis werken heb ik er nog achteraan geknald en het is me warempel gelukt om me aan dat uur te houden en ook nog effectief te werken. Joehoe. Top van me. Mensen die me goed kennen weten dat ik gewoon doorga en over grenzen ga. Het lukt me dus om me te begrenzen. Dat is een mijlpaal.


Donderdag 8 maart 2018

De nachten lijken korter te worden en dan bedoel ik niet dat het buiten al heerlijk vroeg weer licht wordt. Rond de klok van 5 ben ik er alweer. Omdraaien werkt dan niet en ik moet uit bed. Die andere snurkers slapen dan nog. 

Vanmorgen heb ik de afspraak met de trainer. Ik ben zo benieuwd. Lijkt alsof ik ga solliciteren. Na de afspraak wil ik weer de Wilhelminaberg op, want gisteren niet gedaan. Daarna lunchen en werk ik thuis. Aansluitend een rustmoment met zenmuziekje. Zo staat het op mijn weekplanner. Ik merk dat de vakjes te klein zijn. Toch maar kleiner schrijven.

Mijn structuurbehoefte is weer duidelijk aanwezig.


Dit maakt plannen nog leuk ook......

Woensdag 7 maart 2018

Wat heerlijk om met spierpijn op te staan. Ik hoor het mezelf denken. Is weer eens wat anders en geeft een voldaan gevoel. 

Afgelopen maandag had ik de uitslag van het bloed gekregen. De waarden van schildklier, HB en B12 waren prima. Geen ontstekingen o.i.d. en B12 zelfs aan de bovengrens. De ECG zag op het moment van meting ook normaal uit. Op de beoordeling van de huisarts moet ik nog even wachten en eind van de week naar informeren.

 

Ik heb enorm veel zin om te starten met sporten. Investeren in mezelf en fysiek sterken. Dan voel ik me mentaal ook beter. 

 

Bij Blokker een blok met weekplanners gekocht en een kleinigheidje voor een lieve schat.

 

Op mijn ademhaling moet ik beter letten. "Laat je schouders hangen en adem door je buik" hoor ik in gedachten. I know en vergeet het gewoon te vaak. Te veel spanning opgebouwd in mijn lijf schijnbaar. 

°Me eat chocolate°

Chocolade herondekt. Wat een paradijs. De lekkerste vind ik côtes d'Or melk met hele hazelnoot en Kilt. Jammer dat ik een notenallergie heb dus moet met mate en dat vergt zelfbeheersing of als toetje een dikke keel.


Dinsdag 6 maart 2018

Dacht ik dat ik een tijdje geleden in een achtbaan zat. Toen wist ik gelukkig niet dat er een nieuwe in aanbouw was op die in Toverland en de Efteling na dan. Deze achtbaan (fysiek en mentaal) slingert me pas echt heen en weer. De focus is zichtbaar en toch draait ie voor mijn ogen. 

Het moeilijkste van alles vind ik het om uit te leggen hoe ik me voel en wat ik voel. Begrip voor mijn keuzes te krijgen. Daar is ook geen draaiboek voor. Druk kan ik niet aan en vermijd ik nu. Tegelijkertijd probeer ik het wel met kleine veilige stapjes. Die stapjes zijn kleiner dan de stappen die ik de afgelopen 4 maanden maakte. Soms een paar stappen terug voordat ik weer door kan lopen. 

 

Vandaag heb ik me weer gewaagd aan de klim van 508 treden naar de top. Voelde heerlijk om daar te staan ondanks dat ik meer rustmomenten nodig had. Serene sfeer daarboven en ik heb zo'n behoefte aan rust. Vind het heerlijk om alleen te zijn, want ik krijg nog steeds maar de helft mee. Trots op mezelf hoe ik ermee (de impact van kanker en de rest) omga. Nu mijn hoofd resetten en dat heeft tijd nodig. Het ging immers zo "goed"😏.

 

Ik zoek nog een moment waarop ik ga stoppen met de site, want ik heb gemerkt dat ik er geen zin meer in heb en niet alle worstelingen wil delen. Mijn papieren dagboek waarin ik alles deel en creatief kan tekenen geeft me nu even meer voldoening. Of toch een mooie combi van die 2, want van me af tikken heeft me enorm geholpen. Even over nadenken op een moment dat ik wat minder wispelturig ben😊.

Thuis weer alles op de rit krijgen, want dat lukte me al aardig.

Ik ga een weekplanner kopen om me alle taken en rust goed te verdelen. De losse briefjes daar kijk ik overheen. Ze liggen overal. Nu nodig dat ik alles opschrijf, want ik ben een zeefje. Gelukkig kan ik om mezelf lachen als ik bijv. in de winkel sta en er dan achter kom dat mijn lijstje thuis ligt, again. Toch maar een foto van boodschappenlijstje maken (en dan de telefoon vergeten🤣).


Maandag 5 maart 2018

Ik leg me niet neer bij de klachten die ik ervaar dus moest er echt even uit. Gatver de gatver, wat voelde ik me naar en dan druk ik me zacht uit. Afgelopen weekend wilde ik onder een hunebed kruipen en er niet meer onder vandaan komen.

Al geruime tijd liep ik met het idee om, als test voor mezelf, de trappen naast Snowworld op te lopen en de verte in te turen. (Toen lief het laatst voorstelde werd ik nog witheet van frustratie.) Vandaag de stoute schoenen aangetrokken en gewoon gegaan. Ik was het gewoon allemaal even zat na me de afgelopen dagen zo naar gevoeld te hebben. Als kers op de taart ging ik vanmorgen door mijn rug. Echt tijd om te bewegen dus.....

Sportpakje en gympies aan en een soort van 0-meting op de Wilhelminaberg. 

Toen ik er stond dacht ik echt: "wil ik dit wel?". Voor mijn operatie kwam ik al amper zuchtend en steunend die trap op hoewel ik mijn belabberde conditie liever ergens anders aan link.

 

Na 50 treden al stond ik even te puffen als een stoomketel. Ik heb me de tijd genomen en met de nodige rustmomentjes heb ik het gered tot boven. Heerlijk gevoel om daar boven te staan. Dat moest gevierd worden met chocoladebloesem. 


Changing attitude

Zondag 4 maart 2018

Aaaahhhh, KOFFIE. Die heb ik nodig. Gewoon omdat het lekker is en ik zonder na te denken als 1e doe als ik nog slaapdronken beneden zit. Wat we vandaag gaan doen weet ik niet: no plans. Ik wil er wel even uit merk ik en 'changing my attitude'.


I'm in love...... 😜

Zaterdag 3 maart 2018

Voel me weer beter en die sluier die over me heen hing is weg. Wat een opluchting, want ik wist even niet waar ik het moest zoeken. 

Het uurtje thuis werken ging gedeeltelijk en heb het in 't dagboek beschreven. 

 

Buiten een mooi winter wonderland en wat ziet het er magisch uit in de tuin. Zonde om overheen te lopen.

 

Moest net aan Sissy de Slang denken en rupsje nooit genoeg die uit zijn vel barst. Mijn huid ziet eruit alsof ik binnenkort mijn velletje ga afdoen. Yeah, word ik dan toch die kleurrijke vlinder die vrolijk verder fladdert. Als het maar geen mot of ééndagsvlinder wordt (zei het duveltje op mijn schouder: die eikel is er nog ja..... Niet voeren a.u.b.).

 

De heerlijke schatjes op de foto had ik alvast voor Pasen gekocht en die moest ik even 'voorproeven'. Veel te lekker! Vandaag nog maar 2 doosjes gehaald.

 

Om mijn ervaringen van de afgelopen week een plekje te geven en over een poosje te kunnen delen in het AvL ben ik in een dagboek begonnen. De helft voor mijn ervaringen m.b.t. re-integreren en de helft voor @home. Ik ervaar zoveel dat ik het voor mezelf ga opschrijven, want anders vergeet ik het als ik 't in april moet benoemen.

Een greepje uit de verschijnselen: krachtverlies, duizelig, slap, vergeetachtig, afwezig, misselijk, hoofdpijn, klunzig, vlak....

Ik heb mezelf enkele oplossingsgerichte vragen opgeschreven en daar ga ik morgen aan werken. Die benadering werkt.

Nu Friends kijken en ik heb nog wat afleveringen voor de boeg (zit pas in seizoen 2). 


Vrijdag  2 maart 2018

Aan mijn houding zal het niet liggen en toch voel voel ik me 'bad'. Gisteren alle kleuren uit de kleurdoos gebruikt en uiteindelijk gelukt om me beter te voelen. Ik had gepland om een uurtje thuis te werken en dat heb ik naar vandaag moeten verschuiven. 

Ik krijg nooit de griep maar ik geloof dat ik nu wel heel wat griepachtige verschijnselen heb. Tuurlijk, dat kan er wel bij hoor. Geef me maar alles en dan ben ik er ook in één keer vanaf. 

Afspraken, feestje e.d. ga ik afzeggen. Ik heb er gewoon de puf niet meer voor en krijg kortsluiting als er te veel door elkaar gekakeld wordt. 

 

Volgende week gesprek met trainer en dan zou ik de week erna kunnen starten met investeren in mezelf en kracht en conditie opbouwen. Ik krijg al spierpijn als ik aan sporten denk, dus veel succes🤣.

 


Donderdag 1 maart 2018

Via mijn slimme telefoon kan ik de site niet meer bijwerken. De helpdesk gaf aan dat het optimaal werkt via de pc. Ah, joepie. Dan zal ik de laptop dus dagelijks moeten aanslingeren. Gisteren in ieder geval niets aanvullends meer kunnen plaatsen. 

 

Vandaag zat ik op een andere planeet en wilde maar niet landen. Leek alsof ik vanachter smerig glas naar buiten keek. De ruiten zijn inderdaad smerig, maar dat bedoel ik niet. Ik liep rond als een dier in de Zoo. Pfffff. Ben zelfs vanmorgen terug naar bed gegaan. Ik liet vanalles uit mijn handen vallen en had weinig kracht in mijn benen.

Zo fijn als er dan vanavond een mooi bericht binnen komt op complimentendag. Dat had ik even nodig. Alsof ze het aangevoeld had😊. 

Zo meteen komen mijn 2 wekelijkse bloemetjes weer. Joepie, want ik voel me echt heel erg naar. Mijn andere helpende gedachten werken niet en toch blijf ik het proberen. 


Woensdag 28 februari 2018

Net terug van bloed prikken en ECG. Maandag bel ik voor de uitslag. Vitamine B gekregen. Prima. 

 

In de verzuim zitten kost een hoop. Dat er aan het eind van de maand nog geld over is😊. Het is voor een goed doel hè, dus blijf ik die momentjes nog creëren als ik me goed genoeg voel. De moeheid hakt er wel in zeg. 


Dinsdag 27 februari 2018

De moodswings die ik probeer te onderdrukken zijn hier thuis dus toch opgevallen. Dat plaatje o.a. kreeg ik gisteren via de mail en toen ging ik nog wat hoger schommelen. Nu kan ik er om lachen. Op de site die ik gisteren bezocht wordt omschreven wat er allemaal verandert in o.a. de thuissituatie en dat is gedeeltelijk herkenbaar. 

 

Gisteren eindelijk weer eens een virtueel teken van leven gegeven aan mijn collega's. De reacties waren mooi en dat doet me wat in positieve zin. Geeft me kracht.


Gisteren was het heerlijk buiten.

Maandag 26 februari 2018

Gisteren nog een uurtje gaan luchten en met de zon op onze toet door het nieuwe park geslenterd. 

Mijn ochtendritueel lijkt weer terug te zijn en ik zit dus aan de koffie en koekeloer naar buiten. Hoe heerlijk is het om te zien hoe de dag ontwaakt. 

Woensdag start ik met thuis werken. Kleine 1e stap. Tijd afbakenen en dagboek bijhouden over hoe dat gaat, wat ik voel e.d. Details over het reintegratieplan deel ik hier niet. Ik stuur straks een mail naar mijn collega's en ga snel in hun pauze thee leuten bij ze. De werkmail heb ik de afgelopen maanden (toch al bijna 3 maanden) gewoon gecheckt. 

Candy crush (ja, ècht hè) kan ik bijna niet meer zien. Was 'leuk' om even in het moment te komen, maar nu wordt het tijd voor een volgende stap. 

 

 

Let it snow, let it snow, let it snow....

Zitten ze me toch de kussens uit te kloppen. Zomaar opeens. Niet echt prettig om nu te moeten rijden. Snoetje naar school en lief naar Antwerpen. Gelukkig alleen sneeuw hier, dus maar een kort stuk glibberen en glijden.

Er zit een kikker in mijn buik, dus ik ga me maar eens wat lekkers maken voordat de ruiten gaan trillen van het gekwaak.

Be in the moment......

De tekst m.b.t. verloren vanzelfsprekendheden kwam ik vanavond tegen. Dat het me nog een keer zal overkomen...... daar ben ik niet mee bezig. Ik ben me wel bewust dat ik niet 'alles' onder controle heb en dat heb ik wel graag. Vetrouwen in mijn lichaam is er nog steeds en is niet weggeweest. Integendeel.

Het vertrouwen is zelfs sterker geworden. De medische wereld zou ook meer mogen vertrouwen op de veranderingen die al eerder merkbaar zijn en die de patiënt aangeeft. Daar had ik het afgelopen weekend nog over. Er waren al eerder signalen en die zijn niet gelinkt. Ik had ze wel al intern gelinkt (daardoor ook van huisarts gewisseld een hele poos geleden en de schat die we nu hebben is echt betrokken en authentiek). Gelukkig kreeg ik de klachten die ik niet meer kon negeren en daar ben ik mijn lijf dankbaar voor en de huisarts die alles op alles heeft gezet.

Nu de impact een plekje geven in mijn zolderkamer, verder herstellen en conditie, concentratie en belastbaarheid opbouwen, want de kanker (de tumor) is weg sinds 12 december😏.

 

Natuurlijk lees ik de site scrollend diagonaal, want ik vis er uit wat mij bekt. Ik wil de veranderingen bij mezelf gewoon begrijpen en er iets mee doen. Zeilen hijsen en verder varen, want er is nog zoveel moois te bewonderen😊.

 

https://www.overwegmetkanker.nl/impact-van-kanker/overleefmodus-doorgaan/verlies-vanzelfsprekendheid


Zondag 25 februari 2018

De winterslaap was niet volgens verwachting. Ik werd na 3en wakker van het geluid van 'iemand die het regenwoud om aan het zagen was'. Wakker is wakker en als mijn lampje gaat branden dan ga ik meteen in de actieve modus. Soms lukt het om me om te draaien en zelf verder te zagen, maar dat was nu niet het geval.

Inmiddels 5 uur geweest en heerlijk rustig in huis. Naast me hoor ik het konijn zich af en toe omdraaien in zijn kooi. Deur staat open, maar die stinkerd blijft lekker liggen. Ja, hij wel. Hihihi.

 

Wonder boven wonder nog kunnen slapen tot 8 uur. Voel me goed. Zon schijnt, strak blauwe hemel en lekker fris (koud hè). 

Terug op IG. Niets zo veranderlijk als het weer (en ik dus).

Na een IG afwezigheid van bijna 2 jaar ben ik weer gestart en heb een nieuw account. Het was vervelend om via een digitale omweg bij #leukelintjes te snuffelen. Ik ga ook weer aan de snailmail, instaswap en postcrossing. Vond ik zo leuk om te doen, dus........ 😉. Nu eerst even wat leuk cadeaupapier, lintjes en labels bestellen om de post te pimpen. Eerst even een limiet met mezelf afspreken.


That's my spirit......

Zaterdag 24 februari 2018

Een heerlijke dag gehad. Positieve herinneringen met m'n vriendin in Maastricht gecreëerd tijdens ons halfjaarlijkse shop uitje. Zo fijn ook om naar Maastricht te rijden en dan niet de afslag naar het Maastro te nemen. Tussendoor even gaan slapen en 'savonds heerlijk gegeten met familie en het was reuze gezellig. Thanx😁☀.

 

Huis is al ietwat in lentesfeer. Zo'n leuke frutsels aan een tak gehangen. Ik kon me niet bedwingen om de versiering die ik vandaag kocht meteen een plekje te gunnen.

 

Nu tutti kaputti in bed en ga een winterslaap houden. Zo'n winterslaap zou toch echt fijn zijn en dan wakker worden zonder gedachten en gewoon gezond. Dream on baby🙄. Tussen mijn oren zit het duiveltje met het engeltje (net Waldorf en Statler uit de Muppets) te bekvechten en ik geloof dat ik die 2 een enkele reis Maladiven ga schenken. 

 

Ik ga zo weer even naar een meditatiemuziekje luisteren en val als een blok in slaap. Hoe heerlijk is dat?

Morgen weer fris en fruitig van het zonnetje op m'n snoet genieten.